Er wordt weer serieus gekeken naar estafette
Print
Mail een vriendIn de Telegraaf van vandaag gaat Luuk Blijboom nader in op de nieuwe zwembroek van Pieter van den Hoogenband en de mogelijkheden van sterke estafetteteams. Bij de Amsterdam Swimcup troffen vele kandidaten elkaar in het water.
(-)In zijn zoektocht naar nieuwe uitdagingen presenteerde Pieter van den Hoogenband tijdens de tweede dag van de Amsterdam Swim Cup een nieuw hulpmiddel op zijn jacht naar grensverleggende tijden. Met zijn in het Amerikaanse Oregon ontwikkelde en geteste zwembroek van nieuwe sponsor Nike deed de kopman van de professionele Philips-zwemploeg, ongetaperd en ongeschoren, een gooi naar de 49,07 die zijn concurrent Ian Thorpe eerder deze week op de 100 meter vrije slag tijdens de Australische kampioenschappen in Sydney op de klokken zette. Dat hij met een tijd van 49,37 exact drie-tiende van een seconde van die tijd verwijderd bleef, liet onverlet dat Van den Hoogenband breeduit lachend het hoofdstedelijke Sloterparkbad verliet.
Zeker, hij was tevreden over zijn nieuwe, waterafstotende outfit waarmee hij hoger in het water ligt dan met het zogeheten ‘haaienpak’ waar hij tot voor kort in zwom. En dat was niet alleen omdat de gemaksmens Van den Hoogenband het revolutionaire materiaal letterlijk en figuurlijk in de schoot geworpen krijgt. “Ze gooien in Oregon een pop in het water die ze op de snelheid waarmee een wereldrecord gezwommen wordt door het water trekken”, verduidelijkte hij. “Van de stoffen die op die dummy worden uitgetest hebben ze de vijf snelste genomen, waarmee vervolgens een pak wordt gemaakt. Ik moet zeggen dat het resultaat mijn stoutste verwachtingen overtreft. Ik vraag me zelfs af hoe het mogelijk is dat ik met dat andere materiaal ooit een 47’er heb kunnen zwemmen. En dan te bedenken dat dit nog niet eens het uiteindelijke ontwerp is. Ik ben benieuwd met welke noviteiten ze tijdens de wereldkampioenschappen in Barcelona en de Olympische Spelen in Athene op de proppen komen.”
Maar minstens net zo te spreken was ‘VdH’ over de mentaliteitsverandering die hij bij zijn collega’s op de vrije slag bespeurt. Eindelijk, zo verzuchtte hij, wordt er in Nederland eens serieus gekeken naar de estafette in het algemeen en de 4 x 100 vrij in het bijzonder. Met uitzondering van Patrick Martens en Mitja Zastrow, de Duitser die over drie weken te horen krijgt of hij in aanmerking komt voor een Nederlands paspoort, lag hij eerder deze maand met alle mede-finalisten (Johan Kenkhuis, Klaas-Erik Zwering, Gijs Damen, Mark Veens en Ewout Holst) in het water tijdens een hoogtestage in Flagstaff. Na het echec van Sydney, waar Nederland in de series werd gediskwalificeerd en een zekere olympische medaille verspeelde nadat Dennis Rijnbeek te vroeg had overgenomen, lag het accent in de Verenigde Staten meer dan ooit tevoren op de estafette. Het is zelfs één van de speerpunten geworden van de nieuwe Stichting Topzwemmen Nederland, meldde bondscoach André Cats niet geheel zonder trots. “Het is geen onderdeel meer dat er even bij wordt gedaan. Goud op de estafette telt tegenwoordig bijna net zo zwaar als goud op de 100 vrij.”
Kosten noch moeite worden door de ooit zo armlastige KNZB gespaard. De zwembond schafte in Oostenrijk zelfs voor 6000 euro een ingenieus apparaat aan waarmee de verschillen tijdens de overnames kunnen worden berekend. Een handig hulpmiddel, noemde Cats het, meer niet. “Want je kunt er geen black-outs of fouten mee voorkomen.”
“We zijn ook niet op jacht naar de ultieme overname van 0,00 seconden”, vervolgde de bondstrainer. Haastige spoed is ook in het water zelden goed, zo verduidelijkte hij. “Het streven is een veilige marge van tussen de 0,10 en 0,20 seconden. Alles wat daar boven komt is te langzaam, maar alles wat sneller gaat is oncontroleerbaar. Maar meer nog dan de tijd tussen het aantikken en het afgaan van het startblok kijken we met behulp van videobeelden en elektronische ogen aan de rand van het bad naar de laatste vijf meter van de ene en de eerste vijftien meter van de andere zwemmer. Want ze zijn zó gefocust op een overname dat ze vaak vergeten te zwemmen. Die, pak ‘m beet, zeven seconden zijn cruciaal. Daar pak je veel meer winst dan die paar honderdsten of tienden tijdens een overname. Want je kunt nog zo snel overnemen, als je niet goed uitkomt bij de plaat of vanaf het startblok met je snufferd op de bodem van het bad belandt, ben je nog niets wijzer geworden.”
Tijdens de nationale kampioenschappen, eind april in Amsterdam, vindt de eerste schifting plaats. Tijdens een trainingskamp in het Franse Epinal, medio mei, wordt gekeken welke koppels het best op elkaar zijn ingespeeld. Een ongekende luxe-situatie, vindt ook Kenkhuis, door Cats dit weekeinde nog omschreven als een super-estafettezwemmer. “In het verleden moest je maar afwachten of je met zo’n nummer vijf er bij wel de finale haalde. Nu heb je de keuze uit acht zwemmers en moeten er zelfs mensen afvallen. Kun je nagaan.”
Lijst met geldprijswinnaars Amsterdam Swim Cup
Het organisatieteam van de tweede editie van de Amsterdam Swim Cup o.l.v. Michiel Bloem en Cees Vervoorn kan terug kijken op een evenement dat klonk als een klok. De wedstrijd met internationale deelname blonk uit door hoog tempo en veel extra's. Natuurlijk blijft het de vraag of terwille van het tempo de prijsuitreikingen op de tweede dag werden geannuleerd, maar verder was het een prima toernooi. De geldprijzen kwamen op grond van de FINA-puntentabel terecht bij:
Vrouwen:
1. Zoe Baker, 50 schoolslag
2. Marleen Veldhuis, 100 vrije slag
3. Chantal Groot, 100 vrije slag
4. Hinkelien Schreuder, 50 rugslag
5. Manon van Rooijen, 100 vrije slag
6. Inge Dekker, 100 vrije slag
7. Haike van Stralen, 200 vrije slag
8. Annabel Kosten, 100 vrije slag
Mannen:
1. Mark Foster, 50 vlinderslag
2. Joris Keizer, 50 vlinderslag
3. Pieter van den Hoogenband, 100 vrije slag
4. Jorge Sanches, 200 rugslag
5. Ewout Holst, 50 vlinderslag
6. Mitja Zastrow, 100 vrije slag
7. Jakob Johann Sveinsson, 100 schoolslag
8. Sander Ganzevles, 200 rugslag
Veldhuis imponeert bij topevenement in Amsterdam
Marleen Veldhuis lijkt uit te groeien tot een nieuwe topper in het Nederlandse zwemmen. De 23-jarige Twentse plaatste zich bij de Amsterdam Swim Cup op zowel de 50 als de 100 meter vrije slag vrij eenvoudig voor de wereldkampioenschappen van juli in Barcelona. Veldhuis is een beetje een laatbloeier. Pas na haar studie en een carrière als waterpoloster is ze echt doorgebroken.
Veldhuis presteerde met Joris Keizer en Pieter van den Hoogenband het best tijdens de tweedaagse grandprixwedstrijd, waar ook internationale sterren als de Britten Mark Foster en Zoe Baker en de Zweedse Thérèse Alshammer aan de start kwamen. Het Nederlandse trio zwom zich in de WK-ploeg. Olympisch kampioen Van den Hoogenband deed dat op zijn specialiteit, de 100 meter vrije slag. Keizer was succesvol op de 50 en 100 meter vlinderslag.
Veldhuis is vergeleken met Keizer en 'VDH' een wat onbekendere naam in het zwemwereldje, maar dat zal vermoedelijk niet lang meer duren. Sinds vorig jaar zijn haar tijden met sprongen vooruit gegaan. Bij de Europese kampioenschappen in Berlijn (50-meter-bad) haalde de zwemster uit Borne als lid van de 4x100 meter vrije slag estafetteploeg een bronzen medaille. In het 25-meter-bad eindigde ze op de EK in Riesa als vijfde op de 100 meter vrije slag en was ze slotzwemster van het bronzen kwartet op de 4x50 meter wisselslag.
Dit seizoen imponeert Veldhuis opnieuw "Mijn progressie is voornamelijk aan training toe te schrijven", zegt ze. Hennie Alink van vereniging De Whee uit Goor ontdekte de capaciteiten van Veldhuis en stimuleerde haar keuze voor het zwemmen. Ze liet er een loopbaan als waterpoloster voor schieten.
Veldhuis speelde één waterpolo-interland. Zes weken geleden werkte ze haar laatste competitiewedstrijd af voor TNR Heidelberg. "Jammer dat het voorbij is, maar ik had een leuk afscheid met dweilorkest en al. Ik weet ook waar ik het voor doe. Zwemmen biedt me meer perspectief."
Veldhuis denkt juist succesvol te zijn, omdat ze eerst haar studie technische bedrijfskunde afmaakte en ook waterpo speelde. Ook nu ze over een paar weken naar het Amsterdamse zwembolwerk TZA overstapt wil ze meer dingen blijven doen dan alleen baantjes trekken. "Ik moet er niet aan denken om alleen met zwemmen bezig te zijn. Studeren, werken, winkelen en uitgaan vind ik ook leuk", aldus Veldhuis.
Voor Pieter van den Hoogenband was plaatsing voor Barcelona meer een formaliteit. In het Sloterparkbad had hij het drukker met andere dingen zoals een clinic geven aan gehandicapten, handtekeningen uitdelen aan fans en een contract tekenen als ambassadeur van adviesorganisatie Ernst & Young. De 100 vrij zwom hij tussen de bedrijven door in 49,37, ruim voldoende om vormbehoud voor de WK te tonen.
Van den Hoogenband versloeg de Duitser Mitja Zastrow, die als hij straks in het bezit is van een Nederlands paspoort een gewaardeerde collega kan worden voor de olympische estafetteploeg, met ruim verschil. De eindtijd ruim onder de 50 seconden was goed, omdat de 24-jarige Eindhovenaar zware trainingsweken maakt. Hij bouwde geen rustperiode in om in Amsterdam goed te presteren. De komende weken traint 'VDH' net zo hard door, terwijl hij nog aan de Grand Prix in Eindhoven, de Open Franse in St. Etienne, de NK in Amsterdam en de Mare Nostrum-tour meedoet.
"Ik doe het bewust zo om bij de WK goed te zijn", zegt Van den Hoogenband, die voor het eerst in zijn carrière wereldkampioen wil worden. "Ik ga ook de 100 meter vlinderslag proberen. Dat soort nieuwe dingen houden me scherp."
Op de vlinderslag traint hij met zijn maatje Joris Keizer. De TU-student voldeed zaterdag aan de limiet op de 50 vlinder. Op de dubbele afstand toonde hij voldoende vormbehoud om naar de WK in juli te mogen. De andere Nederlandse zwemmers hebben nog tijd en mogelijkheden genoeg zich te kwalificeren. Speciale aandacht gaat daarbij uit naar de estafetteteams die zowel in Barcelona (WK) als Athene (OS) medaillekansen worden toegedicht.
Voor Chantal Groot waren er uitstekende vooruitzichten op het voorbijzwemmen van de minuut op de 100 meter vlinderslag. Zij keerde na 27.84 en ook op de tweede baan had zij uitstekende vooruitzichten op de WK-limiet. Gedachtenloos zwemmen op de laatste meters waren echter bepalend bij de finish, waar zij slecht uit kwam. De winnende 1.00.14 betekende wel een pr, maar de Amsterdamse baalde wel.
Dat de 100 meter veel kracht had gekost was te merken op de 50 meter vlinderslag, waarop zij vorig jaar in Berlijn EK-brons won. Met 26.91 was zij toen sneller dan de WK-limiet, maar zij slaagde er niet in vormbehoud te bewijzen. Dan had zij 27.37 moeten zwemmen.
Die race werd gewonnen door Inge Dekker. Met 27.36 bleef zij slechts 16 honderdsten verwijderd van de limiet voor Barcelona. Het wordt dus dringen op dit nummer, dat het domein is van Inge de Bruijn. Overigens had de speciaal overgevlogen Therese Alshammer ook op dit nummer absoluut niets in te brengen: vijfde in 28.08!!
Inge Dekker is ook nog in de slag op de 100 meter vlinderslag. Achter Chantal Groot werd zij tweede in een dik pr van 1.00.52, waarmee zij op de eeuwige ranglijst nu de derde plaats in neemt.
Op de 50 meter schoolslag bewees Zoe Baker met 31.54 dat zij niet voor niets wereldrecordhoudster is. Achter haar tikte de winnares van de 100 meter (1.13.74), Paula Boot, als tweede aan in een persoonlijk record van 32.93.
Bij de mannen kwam Bastiaan Tamminga met 26.58 al deicht in de buurt van zijn NR (26.30) op de 50 meter rugslag. Om de WK in Barcelona te halen moet de reus uit Leusden de 26 secondenbarrière door breken. Hij klopte Sander Ganzevles (27.04), die daarna na afloop van de wedstrijden in een solorace 57.76 zwom op de 100 meter rugslag. In de series werd hij gediskwalificeerd na meer dan 15 meter onder water te zijn gebleven na de start.
Een zege en een pr was er ook voor Rieneke Schinkel. Zij versloeg op de 200 meter rugslag na een aanvankelijk gelijkopgaande strijd Mariët Koster in 2.18.23. De Hoogeveenzwemster kwam uit op 2.20.50.
Dramatisch was het verloop op de 200 meter vrije slag dames. Manon van Rooijen had haar zinnen gezet op het succesvol attaqueren van de WK-limiet (2.00.10), die zij vorig jaar in Berlijn met 2.00.28 in het oog kreeg. Na een eerste helft in 59.28 kwam na 150 meter de man met de hamer. Vijftien meter voor de finish was de pijp totaal leeg en werd zij gepasseerd door Haike van Stralen. De eindtijden waren 2.03.00 voor Haike en 2.04.12 voor Manon.
Inschrijflijsten Grand Prix Eindhoven 2003
Van de organisatie van de Grand Prix op zondag 6 april in Eindhoven, ontvingen we de inschrijflijsten voor dit evenement. Deze kun je nu op Zwemkroniek downloaden.
Enkele zwemmers zijn rechtstreeks geplaatst voor de finales, dit zijn:
Programmanummer: 48 50 m. vlinderslag heren PSV Joris Keizer
Programmanummer: 51 50 m. schoolslag dames De Kempvis Madelon Baans
Programmanummer: 53 100 m. vrije slag dames AZ&PC Chantal Groot
Programmanummer: 56 100 m. vlinderslag heren PSV Joris Keizer
Programmanummer: 59 100 m. schoolslag dames De KempvisMadelon Baans
Programmanummer: 61 50 m. vrije slag dames AZ&PC Chantal Groot
Marleen Veldhuis en Joris Keizer bedwingen WK-norm
In de derde wedstrijd in het kader van de KNZB Grand Prix reeks ging het niet alleen om de podiumplaatsen of geldprijzen, maar vooral ook om tijden en WK-limieten.
De eerste die kon juichen was Marleen Veldhuis. Op de sterk bezette 100 meter vrije slag verbeterde zij haar persoonlijk record met ruim een halve seconde en won de afstand in 55.52. Daarmee bleef Veldhuis 0,18 binnen de als norm gestelde 55.70. “Alleen in de laatste vijfentwintig meter voelde ik mijn benen, maar voor de rest voelde het heel goed”, blikte de aanstaande WK-ganger terug. “Als er niemand sneller gaat mag de 100 vrij zwemmen”! De onderlinge concurrentie in Nederland is zodanig dat de tijd van Veldhuis inderdaad geen garantie is voor een persoonlijke start. Aannemende dat wereldrecordhoudster Inge de Bruijn geen moeite zal hebben met kwalificatie, ligt vooral Chantal Groot op de loer. De Amsterdamse moest het in de directe confrontatie afleggen en eindigde als tweede 0,18 boven de limiet. Wel verbeterde zij haar pr met 0,03 seconde naar 55.88. De derde plaats ging naar Manon van Rooijen. Met haar 56.32 was (pr 55.83) was zij tevreden, te meer omdat WK-uitzending via de estafette zeker lijkt te zijn. “Mijn tweede baan ging binnen de 29 seconden en dat biedt perspectief voor de 200 meter”. Daarop moet het vandaag gebeuren voor de studente aan de Universiteit van Miami.
Vijf Nederlandse zwemsters konden na afloop van de 100 meter vrije slag verklaren dat zij Therese Alshammar hebben verslagen. De Zweedse, halverwege nog derde, liet het volledig afweten en finishte ontgoocheld in 57.90. Inge Dekker (56.60 pr) en Annabel Kosten (56.97) eindigden vóór haar.
In uitstekende vorm was ook Joris Keizer. Op de 100 meter vlinderde de Philipszwemmer ver voor alle anderen uit naar 53.16. Daarmee bleef hij wel boven de vereiste 53.10, maar vorig jaar zwom hij bij de EK al 52.88. Het tonen van vormbehoud (de eis was 53.63) was nu echter voldoende. Op de 50 meter kwam Keizer na een verbeten duel met Mark Foster voor het eerst in zijn loopbaan binnen de 24 seconden. Met 23.98 bedwong hij de WK-limiet van 24.10 (vorig jaar had hij dat ook al gedaan) en bleef slechts 0.02 seconde achter op de Brit.
Voor Nederlandse begrippen bood ook de 100 meter rugslag bij de dames eindelijk weer perspectief. De winst ging naar Hinkelien Schreuder in 1.03.75, maar Rieneke Schinkel bood onverwacht veel tegenstand. Met 1.04.00 verbeterde de dit seizoen voortreffelijk draaiende rugcrawlster haar persoonlijk record met maar liefst 1,62 seconde! Lenneke van Schaik, in Eindhoven kampioene op de korte baan, realiseerde met 1.04.85 de derde tijd.
Op de 50 meter rugslag bleef Hinkelien Schreuder met 29.35 slechts 0,1 seconde verwijderd van de WK-limiet. Zij klopte Sabrina Buur (30.43) en Rieneke Schinkel (30.78 en pr).
Hoewel niet wereldschokkend waren er op de overige nummers vanuit nationaal oogpunt positieve berichten. Zo maakte Melanie ten Brink op de 200 meter schoolslag enorme progressie. Vorig jaar was haar beste tijd 2.41.48, nu was dat 2.37.66. De vooruitgang kwam mede tot stand na adviezen van Hennie Alink en Marianne Heemskerk bij internationale wedstrijden in Galway half februari.
Persoonlijke tijdsverbeteringen waren er ook voor Haike van Stralen op de 400 meter vrije slag (4.22.09) en bij de mannen voor Robin van Aggele op de 400 meter wisselslag in 4.30.35. Vooral zijn laatste baan was erg sterk.
Dat kwam ook tot uiting op de 200 meter vrije slag, waarop Van Aggele met een dik pr van 1.52.75 achter de Spanjaard Olaf Wildeboer (1.52.16) en de Duitser Mitja Zastrow (1.52.37) de beste Nederlander was. Mocht het tot een WK-deelname van een 4x200 komen dan zal er 1.52.49 per persoon gezwommen moeten worden. Na Van den Hoogenband is tot nu toe alleen Arnold van Bavel (1.52.40 in Dordrecht) daar in geslaagd.
De buitenlandse inbreng resulteerde in Sabadellwinst op o.a. 200 vrij (Wildeboer) en Sanchez (200 rug), terwijl de Ijslander Jakob Johan Sveinsson Thijs van Valkengoed en Lennart Stekelenburg klopte op de 50 en 100 meter schoolslag. Op de 50 meter vrije slag imponeerde de Brit Mark Foster met een winnende tijd van 22,40. De wereldrecordhouder korte baan, die zich op de vrije slag insnoert in een Speedo Fastskin, ging de Nederlanders Johan Kenkhuis (22,99) en Ewout Holst (23,48) vooraf. Later was hij ook de snelste op de 50 vlinder.
Bij de jeugd slaagde Manon van Vulpen er in de EJK-limiet te zwemmen op de 100 meter vrije slag. De zwemster uit Tiel klokte in de series 58.95. De limiet staat op 59.10.
Een fotosfeerreportage is te vinden op Foto Album
Thorpe zegt af voor wedstrijd tegen USA
Nog voordat de wedstrijd van het jaar tussen teams van de USA en Australië is begonnen is het duel al ontdaan van elk belang nu Ian Thorpe heeft afgezegd. De Australiër, in 2001 em 2002 door Swimming World uitgeroepen tot Zwemmer van het Jaar, heeft zich net als zijn landgenoot Ashley Callus, ziek gemeld.
Eerder al waren er de afmeldingen van Petria Thomas en Michael Klim (schouderproblemen).
De afzegging van Thorpe komt als een regelrechte verrassing. Enkele weken geleden dacht de Australische superman nog aan topprestaties en wereldrecords bij de nationale kampioenschappen. Daar behaalde hij titels op de 100 (gedeeld), 200 en 400 meter vrije slag en boekte hij enorme progressie op de 200 meter wisselslag.
Bondscoach Greg Hodge kon niets anders dan verklaren dat de Australische zwembond achter de beslissing van betrokken sporters staat. “We moeten niet letten op het gemis voor deze belangrijke wedstrijd, maar juist kijken naar deze beslissing in een lange termijnvisie”, zei de opvolger van Don Talbot.
De teamarts van Australië, Jeni Saunders, noemde Thorpe’s gesteldheid niet al te best en beschreef zijn ziekte als ‘ernstig’. Thorpe zelf was teleurgesteld, maar zei geen alternatief te zien.
De Australische ploeg wordt geteisterd door ziekte. Na Thorpe, Callus, Thomas en Klim (hij was al niet in staat mee te doen aan de nationale titelstrijd) bleken ook de schoolslagzwemmers Brenton Rickard (blindedarmontsteking) en Heidi Crawford (heupproblemen) door lichamelijk ongemak en blessures niet in staat naar Indianapolis af te reizen.
Feit is dat het Australische zwemmen na de successen bij de Olympische Spelen, de Wereldkampioenschappen en Commonwealth Games langzaam te maken krijgt met een post-Olympische depressie.
Thorpe (vier titels), Grant Hackett (pure klasse op de 800 en 1500 meter en erg sterk op de 200 en 400 vrij), Leisel Jones (opvallend goed op de 50, 100 en 200 school), Geoff Huegill (50 en 100 vlinder), Matt Welsh (rugslag), Jody Henry (100 vrij in 54.69) en Elka Graham (1.58.9 op 200 vrij) toonden wereldklasse bij de Australische kampioenschappen in het fameuze Aquatic Centre van Sydney. De breedte is er echter niet meer in Down Under zoals bijvoorbeeld bleek op de 100 en 200 vrij bij de mannen.
Thorpe klaagt te veel en zit niet lekker in zijn vel en hij wil niet ‘af gaan’ in de USA. Met de wereldkampioenschappen in het vizier zijn dat wel interessante ontwikkelingen.
Voor informatie:Australische kampioenschappen.
In de USA worden komende week vanaf 1 april (geen grap) de Spring Nationals gehouden op de 50 meterbaan in Indianapolis. Op 6 april zouden deze kampioenschappen in hetzelfde bad hun vervolg krijgen met een landenwedstrijd USA-Australië. Bij de WK in Fukuoka 2001 beschouwde Australië zich als sterkste zwemnatie met hun grootste aantal gouden plakken, terwijl de Verenigde Staten hun mondiale suprematie claimden op grond van de meest mnedailles.
Volhouders weer beloond door Speedo Nederland
Net als vorig jaar heeft Speedo Nederland weer enkele zwemmers en zwemmers beloond, die ofwel laatbloeier zijn of tegenslag hebben weten te overwinnen. Het missen van EJK kan bijvoorbeeld reden zijn om een zwemloopbaan op te geven, terwijl veel leden van een 'kleine' vereniging er niet aan toe komen hun talenten uit te bouwen. Blessures steken meerdere malen een spaak in het wiel bij mensen, die veel ambities hebben. De door een hardnekkige schouderblussure geplaagde Tamar Bakker liet zich daardoor niet van de wijs brengen mede omdat zij bij DWK een leuke groep collega-zwemmers heeft. Bij Speedo bestaat ook grote bewondering voor de wijze waarop Melanie ten Brink binnen haar tweepersoonsteam blijft volhouden. Het resulteerde in een voor Nederland unieke reeks van NK-goud in één jaar op 100, 200 en 400 wissel.
In 1995 maakte Joost ten Have deel uit van het EYOD-team dat in Bath aan de start kwam. Hij is de enige van dat gezelschap, die nog steeds de motivatie (estafettedeelnemer zijn bij een groot toernooi) vindt om door te gaan. Zijn clubgenoten Stefan Oosting en Tjarco Koppenaal studeren in Eindhoven en sloten zich met succes aan bij de PSV-selectie van Eric Landa. Marieke Stuiver, Claudia Belderbos en Niels van der Hoek kwamen niet in aanmerking voor EJK, maar in Eindhoven vestigde het drietal diverse pr's. Twee maal was Sabrina Buur EJK-deelneemster, de tweede keer verliep het slechter dan de eerste keer. Toch hield zij vol met het doel nog eens te kunnen starten bij een senioren-EK. De EJK missen en ondanks progressie en keihard trainen een EK aan je voorbij zien gaan is het verhaal dat hoort bij Thomas Felten. In Eindhoven schitterde hij op de 400 meter en opnieuw gaat hij in de slag om bijvoorbeeld de WK te halen.
Meetpunt was dus het NK korte baan in Eindhoven 2002 en woensdag 26 maart j.l. was het moment om de volhouders een kledingpakket te overhandigen tijdens een informele bijeenkomst in Leusden.
Elk van de volhouders werd met naam, toenaam en de prestaties van het afgelopen jaar voorgesteld, waarna in een quiz de Speedo en zwemkennis werd getest. Alle deelnemers kregen als prijs een Speedoknuffelbeer en Stefan Oosting werd als beste kandidaat verblijd met een Speedohorloge.
Het Speedo-volhoudersteam bestaat dit jaar uit (zie foto achter v.l.n.r.)Stefan Oosting (PSV, 1981), Claudia Belderbos (AZ&PC, 1985), Tjarco Koppenaal (PSV, 1981), Melanie ten Brink (Rutac Swimteam, 1981), Joost ten Have (PSV, 1980)en Niels van der Hoek (MNC 1983; (vóór v.l.n.r.) Sabrina Buur (PSV, 1985), Marieke Stuiver (AZ&PC, 1985) en Tamar Bakker (DWK-XCESS, 1984) en Thomas Felten (Aqua Novio, 1984 niet op de foto).
EK korte baan 2003 limietwedstrijd in Eindhoven
Net als vorig jaar, organiseert PSV een 25-meter wedstrijd in de week na de NK in Amsterdam. Op zaterdag 3 mei geeft het team uit Eindhoven hiermee de kans aan de Nederlandse topzwemmers, om alvast een limiet te halen voor de EK korte baan in Dublin in december.
De wedstrijd vindt plaats in het zwembad van de TU-Eindhoven, dit is een 6-banen 25-meterbad met een overloopgoot en elektronische tijdwaarneming.
Download voor meer informatie de uitnodiging (PDF, 31kb).
De goede afloop van een Startgemeenschap
Van Pieter Jan Kikkert (SG HHC) ontvingen wij een korte toelichting op het ontstaan van een nieuwe Startgemeenschap in Den Haag en omstreken.
'In het midden van de jaren negentig waren de zwemverenigingen DSZ uit Den Haag en Hoogwerf uit Naaldwijk beide hun tijd vooruit. Bij beide verenigingen waren mensen met visie die inzagen dat in plaats van elkaar te beconcurreren kleine verenigingen binnen een regio beter konden gaan samenwerken. DSZ zocht contact met andere Haagse verenigingen en Hoogwerf met andere verenigingen in het Westland. Helaas waren deze andere verenigingen daar nog niet aan toe. Uiteindelijk besloten DSZ en Hoogwerf dan maar samen de handen ineen te slaan en een startgemeenschap te gaan vormen. De aldus gevormde startgemeenschap DSZ-Hoogwerf zou slechts de tijd overbruggen tot het tot stand komen van een Westlandse en Haagse startgemeenschap. In 2001 sloot het Haagse HZZIAN zich hierbij aan en werd de naam, vooruitlopend op de toekomst, gewijzigd in Haaglanden-Hoogwerf (SG HHC).
Onlangs hebben de Westlandse verenigingen zich eindelijk uitgesproken voor een brede samenwerking in de vorm van een Westlandse startgemeenschap (zie ons eerdere nieuwsbericht, OAR). En het zal ook niet lang meer duren voordat DES, DSZ en HZZIAN samen zullen gaan werken in een brede Haagse startgemeenschap. Het lijkt erop dat de oorspronkelijke doelen uiteindelijk bereikt gaan worden.
Daarom kondigen Haaglanden en Hoogwerf bij deze het einde van hun samenwerking in de startgemeenschap aan. Als vrienden gaan de verenigingen uiteen, tevreden over enkele jaren innige samenwerking en beide met een goed gevoel over de toekomst. Een goede afloop van een startgemeenschap.'
Startlijsten Amsterdam Swim Cup 2003
Van de organisatie van de Amsterdam Swim Cup ontvingen wij de definitieve startlijsten voor deze wedstrijd. Een sterke deelname met een groot aantal (inter)nationale toppers garandeert een prachtig toernooi, zeker de moeite waard om even langs te komen!
Je kunt de startlijsten hier downloaden (47 kb, pdf).
