Wereldrecord 400 wissel voor Michael Phelps
Print
Mail een vriend
Na een titanenduel met Erik Vendt heeft Michael Phelps tijdens de Amerikaanse kampioenschappen het wereldrecord op de 400 meter wisselslag verbeterd en gebracht op 4.11.09. Vendt tikte 0,16 seconde later aan. Het wereldrecord stond sinds de OS van Sydney met 4.11.76 op naam van tweevoudig Olympisch kampioen Tom Dolan, die verstek moest laten gaan wegens zijn steeds chronischer wordende asthma.
In de opbouw naar het wereldrecord sloeg Phelps, wereldrecordhouder en wereldkampioen op de 200 meter vlinderslag, een gat van ruim drie seconden na de vlinder- en rugslag (1.59.38 om 2.02.79). Honderd meter later had Vendt echter weer aansluiting na een ongelooflijk snelle schoolslag in 1.10.87! Zij aan zij ging het tweetal de laatste banen in, waarbij Phelps met zes dolfijnslagen na het laatste keerpunt het beslissende gaatje sloeg.
Natalie Coughlin veroverde na het goud op de 100 rug, 100 vlinder en 200 vrij haar vierde titel op de 100 meter vrije slag. De Amerikaanse overbrugde die afstand in 54.66. Zij werd gevolgd door Lindsay Benko (54.94), Rhiannon Jeffrey (55.39) en de teruggekeerde Jenny Thompson (55.41).
Bij de mannen ging de winst op het koningsnummer naar Jason Lezak in 49.19. Wereldkampioen Anthony Ervin heeft een 'sabattical' jaar en ontbrak op de 100 meter. Op de 50 meter was hij er wel, maar verloor met 0,01 van Lezak.
De WR-ontwikkeling op de 400 meterwisselslag vanaf 1953 op de 50 meterbaan.
5:38.7 Gusztav Kettesy, HUN Boedapest 24-04-1953
5:35.6 Maurice Lusien, FRA Troyes 24-04--1953
5:32.1 Gusztav Kettest, HUN Boedapest 26-07-1953
5:31.0 Richard Roth, USA Los Altos 31-07-1964
4:45.4 Richard Roth, USA Tokyo 14-10-1964
4:45.3 Andrei Dunaev, URS Tallin 03-04-1968
4:45.1 Gregory Buckingham, USA Santa Clara 06-07-1968
4:43.4 Gary Hall, USA Los Angeles 20-07-1968
4:43.3 Charles Hickcox, USA Long Beach 30-08-1968
4:39.0 Charles Hickcox, USA Long Beach 30-08-1968
4:38.7 Gary Hall, USA Santa Clara 11-07-1969
4:33.9 Gary Hall, USA Louisville 15-08-1969
4:31.0 Gary Hall, USA Los Angeles 21-08-1970
4:30.81 Gary Hall, USA Chicago 03-08-1972
4:28.89 Andras Hargitay, HUN Wenen 20-08-1974
4:26.00 Zoltan Verraszto, HUN Long Beach 02-04-1976
4:23.68 Rod Strachan, USA Montreal 25-07-1976
4:23.39 Jesse Vassallo, USA Woodlands 04-08-1978
4:20.05 Jesse Vassallo, USA Berlijn 22-08-1978
4:19.78 Ricardo Prado, BRA Guayaquil 02-08-1982
4:19.61 Jens-Peter Berndt, GDR Maagdenburg 23-05-1984
4:17.53 Alex Baumann, CAN Etobicoke 17-06-1984
4:17.41 Alex Baumann, CAN Los Angeles 30-07-1984
4:16.12 David Wharton, USA Brisbane 14-08-1987
4:15.42 Tamas Darnyi, HUN Straatsburg 19-08-1987
4:14.75 Tamas Darnyi, HUN Seoul 21-09-1988
4:12.36 Tamas Darnyi, HUN Perth 08-01-1991
4:12.30 Tom Dolan, USA Rome 06-09-1994
4:11.76 Tom Dolan, USA Sydney 17-09-2000
4:11.09 Michael Phelps, USA Fort Lauderdale 15-08-2002
Minuutdoorbraak op de 100 rug zat in de lucht
Begin juli van dit jaar benaderde Natalie Coughlin het wereldrecord op de 100 meter rugslag van de Chinese Cihong He tot op enkele honderdsten van een seconde. Dat gebeurde bij wedstrijden in Santa Clara. 
De Amerikaanse, wereldkampioene in Fukuoka, gold op dat moment als de vrouw die ongetwijfeld de historische doorbraak zou gaan verrichten op deze afstand. Zij hield woord met de 59,58. Vier jaar geleden gold Coughlin als het grootste Amerikaanse talent sinds Tracy Caulkins, maar overbelasting van de schouders leidde tot een enorme terugval. In Fukuoka toonde Coughlin voor het eerst haar grote mogelijkheden, zeker omdat zij de onderwatertechniek na start én keerpunt optimaal benutte.
Niet alleen de rugslag is de specialiteit van de bijna 20-jarige Natalie Coughlin (spreek uit: COG-lin). Zij kan uitstekende overweg met de vlinderslag en de borstcrawl. We zullen deze week nog vaker van haar horen.
Haar zwemlevensverhaal en de gevolgen van de schouderblessure staan in het boek "By a fraction of a second", uitgegeven door Swimming World.
Recordhistorie 100 meter rugslag (50 meterbaan) sinds 1956
1:12.9 Judith Grinham, GBR Melbourne 05-12-1956
1:12.5 y Phillipa Gould, NZL Auckland 12-03-1958
1:12.4 y Margaret Edwards, GBR Cardiff 19-04-1958
1:12.3 Ria van Velson Nijmegen 20-07-1958
1:11.9 y Judith Grinham, GBR Cardiff 23-07-1958
1:11.7 Ria van Velson, NED Waalwijk 26-07-1959
1:11.4 Carin Cone, USA Chicago 06-11-1959
1:11.0 Ria van Velson, NED Leipzig 12-06-1960
1:10.9 Ria van Velson, NED Maastricht 10-07-1960
1:10.1 Lynn Burke, USA Indianapolis 17-071960
1:10.0 Lynn Burke, USA Detroit 04-081-960
1:09.2 Lynn Burke, USA Detroit 05-08-1960
1:09.0 Lynn Burke, USA Rome 02-09-1960
1:08.9 Donna de Varona, USA Los Angeles 28-07-1963
1:08.6 Christine Caron, FRA Paris 14-06-64
1:08.3 Virginia Duenkel, USA Los Angeles 28-09-1964
1:07.7 Catherine Ferguson, USA Tokyo 14-10-1964
1:07.4 Ann Fairlie, SAF Beziers 23-07-1966
1:07.3 Elaine Tanner, CAN Winnipeg 27-07-1967
1:07.1 Elaine Tanner, CAN Winnipeg 30-07-1967
1:06.7 Karen Muir, SAF Kimberley 30-01-1968
1:06.4 Karen Muir, SAF Parijs 06-04-1968
1:06.2 Kaye Hall, USA Mexico City 23-10-1968
1:05.6 Karen Muir, SAF Utrecht 06-07-1969
1:05.39 Ulrike Richter, GDR Utrecht 18-08-1973
1:04.99 Ulrike Richter, GDR Belgrado 04-09-1973
1:04.78 Wendy Cook, CAN Christchurch 31-01-1974
1:04.43 Ulrike Richter, GDR Rostock 08-07-1974
1:04.09 Ulrike Richter, GDR Wenen 22-08-1974
1:03.30 Ulrike Richter, GDR Wenen 23-08-1974
1:02.98 Ulrike Richter, GDR Concord 01-09-1974
1:02.60 Ulrike Richter, GDR Tallin 14-03-1976
1:01.62 Kornelia Ender, GDR Berlijn 03-06-1976
1:01.51 Ulrike Richter, GDR Berlijn 05-06-1976
1:01.51e Rica Reinisch, GDR Moskou 20-07-1980
1:01.50 Rica Reinisch, GDR Moskou 22-07-1980
1:00.86 Rica Reinisch, GDR Moscow 23-07-1980
1:00.59 Ina Kleber, GDR Moskou 24-08-1
1:00.31 Krisztina Egerszegi, HUN Athene 22-0801991
1:00.16 Cihong He, CHN Rome 10-09.1994
0:59.68 Nathalie Coughlin USA Ft.Lauderdale 13-08-2002
Bij de heren passeerde Thompson Mann als eerste de zestigsecondengrens. De Amerikaan zwom bijna 38 jaar geleden met een klassieke rugcrawl op 16 oktober 1964 in Tokyo een tijd van 59,6 seconden.
Oud waterpolo coryfee Ruud van Feggelen overleden
Vrijdag 9 augustus overleed oud waterpolo-international en de vroegere KNZB-bondscoach Ruud van Feggelen op 78-jarige leeftijd na een kort ziekbed.
Ruud van Feggelen nam als speler van de Nationale Waterpoloploeg o.a. deel aan de Europese Kampioenschappen in Monaco (1947), Wenen (1950) en Turijn (1954). In Wenen behaalde het Nederlands zevental met Ruud van Feggelen de Europese titel: een unicum in de vaderlandse waterpologeschiedenis.
Tevens nam van Feggelen als speler deel aan de Olympische Spelen in Londen (1948) en Helsinki (1952). In Londen maakte hij deel uit van het bronzen team; in Helsinki werd medaillefavoriet Nederland, dat zich al bijna voor de finale had geplaatst, door een fel betwist protest van Joegoslavië zo benadeeld, dat de gewonnen wedstrijd tegen die ploeg moest worden overgespeeld. Een gedesillusioneerd team verloor die partij.
Ruud van Feggelen was na zijn carrière als sporter ook als bondscoach betrokken bij de Nationale Waterpoloploeg. Onder zijn altijd bezielende begeleiding werd deelgenomen aan o.a. de Olympische Spelen in Tokio (1964) en Mexico (1968) en de Europese Kampioenschappen in Leipzig (1962) en Utrecht (1966).
Na zijn sportieve carrière bleef Ruud van Feggelen, o.a. als directeur van de Deventer zwembadaccommodaties, nauw bij de zwemsport betrokken. Zo was hij de geestelijk vader van de Nationale Zwemvierdaagse, die nog immer onder auspiciën van de KNZB wordt georganiseerd.
WR: Natalie Coughlin zwemt 59,58 op 100 rug
Ft. Lauderdale Florida (USA) - Tijdens de Amerikaanse Kampioenschappen zwemmen heeft Natalie Coughlin het wereldrecord op de 100 meter rugslag verbeterd. Haar eindtijd van 59,58 was ruim een halve seconde sneller dan de tijd die de Chinese Cihong He tijdens de Wereld Kampioenschappen op 10 september 1994 in Rome neerzette (1:00,16).
The International Swimming Hall of Fame, het openlucht zwembad waar deze kampioenschappen gehouden worden, schudde op zijn grondvesten toen Coughlin na 50 meter keerde in 28,86. Met een split van 30,72 op de tweede 50 meter werd zij de eerste vrouw onder de minuut op de 100 meter rugslag.
Eerder dit seizoen zette Coughlin het wereldrecord op de korte baan al op haar naam, tijdens de wereldbeker wedstrijden in New York op 28 november 2001 zwom ze 57,08. Hier had ze met haar sterke onder water vlinderslag benen voordeel van de twee extra keerpunten.
Ongeregeldheden bij start nadelig voor Etta v.d.Weijden
Hoewel Etta van der Weijden een hoofdrol speelde in de finale om de Europacup lange afstand zwemmen, eindigde het weekend in het Franse Saint-Affrique als gevolg van onzorgvuldig handelen bij de start van de afsluitende 5 kilometer op zondag teleurstellend voor de Nederlandse. Zaterdag verloor zij op de 10 kilometer met nipt verschil in de eindsprint van de Duitse Nadine Pastor. Op de Hanna Miluska uit Zwitserland had zij echter een voorsprong van 18 seconden. Dat hield in dat de Zwitserse op de 5 kilometer 18 seconden later mocht starten dan Etta. “Het was zo’n chaos bij de start, dat niet iedereen zich hield aan deze speciale regel en daardoor kon de Zwitserse veel sneller aanklampen dan normaal gesproken mogelijk was”, verzuchtte Etta van der Weijden spijtig. Miluska herhaalde EK-tactiek van Potsdam en sloeg in de slotfase toe met een scherpe spurt, waarbij zij Nadine Pastor en Van der Weijden respectievelijk 5 en 7 seconden voor bleef.
Protesten hielpen niet en de uitslag werd gehandhaafd. Omdat er heel wat prijzengeld op het spel stond in het eindklassement en de wedstrijd zelf, voelde Van der Weijden zich op z’n zachtst gezegd ‘benadeeld’. Het scheelde € 1300 volgens trainer Ben Dersigni.
Eindstand Europacup:
Dames:
1. Hanna Miluska 1984 Zwitserland 50 punten (EK 2e 5 km)
2. Etta van der Weijden 46 punten
3. Nadine Pastor 1984 43 punten (EK 3e 5 km)
Heren
1. Luca Baldini 1976 ITA 54 punten (EK 1e 5 km)
2. Fabio Venturini 1977 ITA 43 punten
3. Yannick Rieg 1980 FRA 42 punten
Uitslag St.Affrique 10 + 5 km:
Dames
1. Hanna Miluska 3:12:02
2. Nadine Pastor 3:12:07
3. Etta van der Weijden 3:12:10
13. Denise de Riet 1984 3.28.32
Heren
1. Luca Baldini 2.54.49
2. Yannick Rieg 2.56.46
3. Stephano Rubaudo 1972 2.56.47
10. Mark Drenth, LZ 1886 (1983) 3:09:42
Edith van Dijk superieur in IJsselmeeroversteek
Edith van Dijk heeft vanmiddag de 33-ste editie van de IJsselmeermarathon gewonnen. Zij legde de oversteek van Staveren naar Medemblik af in 4 uur, 38 minuten en 7,82 seconden. De tweevoudig Europees kampioene op de 10 en 25 kilometer had een voorsprong van bijna 10 minuten op de winnaar van vorig jaar Tim Leuchtmann uit Duitsland. Katinka van Vastenhoven zag haar eerste deelname over een wedstrijd van meer dan 20 kilometer beloond met een vierde plaats, een kleine zeven minuten na Rick Mans.
Even na negenen ging de marathon o.l.v. scheidsrechter Jan van der Hoorn van start in het rustige IJsselmeerwater. Het eerste initiatief was voor Leuchtmann, die een voorsprong van 200 meter op Edith van Dijk opbouwde. Na twee uur en twintig minuten zwemmen werd hij ingehaald door de tweevoudig Europees kampioene, die daarna de leiding niet meer afstond en steeds verder van hem wegzwom. "Het ging heel moeizaam in de eerste kilometers en ik kon merken dat de inspanningen van de EK toch wel hun sporen hadden achtergelaten", constateerde Van Dijk. "Ik heb geen vakantie genomen omdat ik in september weer volledig in vorm wil zijn voor de WK in Egypte. Elke week die ik niet zwem is absoluut nadelig voor een optimale WK-voorbereiding."
Edith van Dijk deed twaalf jaar geleden voor het eerst mee aan de zwemtocht van Stavoren naar Medemblik. Zij deed er destijds ruim 7 uur over! Een jaar later stapte zij vanwege de hoge golven en de daarmee gepaard gaande zeeziekte uit. "Dit nooit meer!", verzuchtte zij toen.
Het kan verkeren in de sport, want Edith van Dijk is inmiddels uigegroeid tot een absolute ster in het zwemmen van lange afstanden!
Volgend weekend zwemt zij in het Macedonische Ohrid, waaarna zij in Nederland nog een drie kilometer wil afleggen in Vlissingen om haar eigen tien kilometerklassementsrecord te verbeteren en sneller te zijn dan het totaal van haar levenspartner Hans van Goor.
Van deelname aan het NK in Oosterhout zal zij uiteindelijk afzien, omdat het dan niet tot de vereiste rust komt.
De 33-ste IJsselmeermarathon mocht zich opnieuw verheugen in een grote schare belangstellenden op de kade. Het sportfeest kenmerkt zich door veel heroïek en bekende namen. Zo wordt Nicky Slinger de 'koningin van IJsselmeer' genoemd; zij deed inmiddels twaalf keer mee! Evenveel als Joost Kuijlaars (inmiddels vader van een vierde kind, zoon Jordy).
Etta van der Weijden is recordhoudster in de voormalige Zuiderzee met een tijd van 4 uur 33 minuten en 8 seconden in 1996. De omstandigheden waren destijds ideaal met een gunstige stroming, rustig water en prachtig weer. Een blik op IJsselmeer zwemmarathon geeft meer achtergrond over dit unieke evenement.
Op de foto: Het Team Edith van Dijk met v.l.n.r. Jaap van Goor (trainer), Edith van Dijk en Hans van Goor (coach)
De einduitslag van de 33e zwemmarathon Stavoren-Medemblik
Solozwemmers
1. Edith van Dijk 4:38.07,82
2. Tim Leuchtmann, Duitsland 4:47.13,21
3. Rick Mans 5:22.54.20
4. Katinka van Vastenhoven 5:29.42,48
5. Joost Kuijlaars 5:33.13,11
6. Grith Sigsgaard, Denemarken 5:33.51,16
7. Jeroen Vogelsang 6:00.21,57
8. Wendy Meder 6:12.37,31
9. Koos Ligthart 6:19.51,68
10. Nicky Slinger 6:43.10,81
Estafette
1. IJsbrekers (Agnus Gerringa, Marleen Vos en Robbert Springveld) 5:01.39,20
2. West-Friezen (Marcel Stroet en André Oud) 5:21.38,89
3. De sport-emotion Ijsselmeerbikkels (Daniëlle uit den Bogaard, Boudewijn van der Aarsen en Jens van Us) 5:21.39,42
4. De Rigoja’s (Gonda Stigter en Jankees Boer)5:34.24,73
5 Dames van de Bron -:--.--,-- dis. EC
zwemschool Ed Roozelaar 8:06.59±
Uitgestapt
Ferdie Witvoet 12:00 uur
Vijf kandidaten melden zich voor WK 2007
Vijf steden hebben zich bij de wereldzwembond FINA kandidaat gesteld voor de wereldkampioenschappen in 2007.
Melbourne, Rio de Janeiro, Istanboel, Dubai en nog een nader aan te wijzen Duitse stad willen de wereldtitelstrijd organiseren. De FINA zal het evenement bij de WK van 2003 in Barcelona toewijzen. Vooral de kandidatuur van Dubai in het Midden-Oosten is opzienbarend.
Nederland' heeft nu niets meer te kiezen
In Berlijn waren veel Nederlandse journalisten en in de kranten verschenen dan ook verhalen en analyses van allerlei aard. Onderstaand de terugblik van NRC's Mark Hoogstad.
Zorgen omgeven het Nederlandse topzwemmen, ook na de Europese kampioenschappen in Berlijn. Grootste punt van zorg is de rammelende en te smalle basis.
Het dilemma van het Nederlandse zwemmen? ,,Wij hebben meer talent dan een land als Hongarije. Toch zijn wij bij gebrek aan omvang en belastbaarheid op jonge leeftijd niet in staat om te doen wat zij hier doen: bij een groot toernooi jeugdig talent brengen dat kabeng meteen doorstroomt naar de top.''
Sprak Ad Roskam bij de wereldkampioenschappen in Japan nog van ,,een gespleten toernooi dat aanleiding geeft tot een frisse doorstart'', 24 maanden later zou hij die woorden kunnen herhalen. Maar de parttime-topsportcoördinator van de Nederlandse zwembond (KNZB) houdt het ditmaal op een weliswaar vervelende maar niet fatale patstelling. ,,Het gaat niet slecht, maar ook niet goed en zeker ook niet beter.''
Jeugdbondscoach André Cats daarentegen lijkt zich vooralsnog weinig zorgen te maken, ook al won Nederland vorige maand in Linz voor het eerst sinds 1993 geen enkele medaille bij de Europese Jeugdkampioenschappen. ,,Geen paniek'', meende Cats desondanks en ter verklaring verwees hij naar ,,de mindere lichting waar we momenteel mee moeten werken''.
Vier medailles slechts, waaronder twee gouden van kopman Pieter van den Hoogenband, bedroeg de oogst bij de Europese kampioenschappen voor senioren in Berlijn. Dit aantal steekt schril af bij de eindtotalen van de afgelopen drie jaar, toen Nederland met uitzondering van het veredelde 'olympische voorbereidingstoernooi' in Helsinki (EK 2000) steevast bovenin het medailleklassement eindigde. Maar nu drievoudig wereld- en olympisch kampioene Inge de Bruijn wegens 'een gebrek aan vorm en inhoud' ontbrak in Berlijn, is eens temeer duidelijk geworden dat 'zwemland Nederland' worstelt met een smalle top en een dito basis.
Maar van ,,een breed falen'' is volgens Roskam geen sprake, en dit ondanks ,,een rommelige voorbereiding met tal van kleine, onderlinge irritaties''. Slechts drie van de achttien zwemmers presteerden in de Duitse hoofdstad onder de maat: Stefan Aartsen, Hinkelien Schreuder en Klaas-Erik Zwering. De rest krijgt van de teammanager een voldoende. Dat geldt uiteraard voor Van den Hoogenband, maar ook voor debutant Thijs van Valkengoed (scherpe verbetering van persoonlijk record), Madelons Baans (drie Nederlandse records) en Chantal Groot (brons op de 50 vlinder).
Maar ook Roskam ontkomt niet aan de constatering dat Nederland sinds het afscheid van stayers Marcel Wouda en Kirsten Vlieghuis, plus de sabbatical van routinier Carla Geurts, geen rol van betekenis meer speelt op de midden- en op de lange afstanden. Slechts Haike van Stralen kwam in Berlijn uit op een nummer dat de 200 meter overstijgt. Een onverdeeld succes werd het niet, integendeel zelfs, want de 19-jarige zwemster van AZ en PC eindigde gisteren in de series van de 400 meter vrij op een meelijwekkende 25ste plaats.
Een finalewaardige 4x200-ploeg, bij het olympisch toernooi in Sydney (2000) nog goed voor een bronzen medaille, kan de bond al niet meer op de been brengen nu Wouda is afgehaakt en Johan Kenkhuis worstelt met 'motivatieproblemen'. Andere kandidaten, zoals Martijn Zuijdweg, voldeden niet aan de kwalificatie-eisen. Zaterdag ging het brons op de 4x200 naar een land zonder enig noemenswaardige zwemhistorie, een land ook dat werk lijkt te maken van de komende Olympische Spelen op eigen bodem: Griekenland.
Veelzeggend was afgelopen week ook de anekdote van Roskam over een drieweekse trainingsstage, die hij voor een aantal zwemmers had weten te regelen bij de Amerikaanse coach van De Bruijn, 'kampioenenmaker' Paul Bergen uit Portland. Niemand toonde belangstelling. ,,Ze hadden allemaal een excuus om niet te gaan.'' Het zijn die ,,comfortkeuzes'' die Roskam zo verfoeit: het kiezen voor de makkelijkste weg.
En dat terwijl ,,arbeid, toewijding en heldere keuzes'' volgens hem de sleutels tot hernieuwde zwemsuccessen zijn. Een voorbeeld zou niet alleen de huidige, maar zeker ook de komende generatie kunnen en wat Roskam betreft moeten nemen aan de marathonzwemster die in Berlijn twee Europese titels aan haar indrukwekkende erelijst toevoegde: Edith van Dijk. ,,Iemand die niet overloopt van talent, maar al van jongsaf aan bereid is te investeren in zichzelf en die jarenlange arbeid nu beloond ziet worden.''
Ook over de personele bezetting dient de KNZB zich te buigen. Zo is de vraag wie de onlangs opgestapte bondscoach Stefaan Obreno opvolgt en belangrijker wellicht wie in de voetsporen treedt van de alom geprezen Roskam. Sinds 1 april staat de Fries officieel onder contract bij NOC*NSF als technisch adviseur. Sindsdien werkt hij noodgedwongen nog één dag in de week voor de KNZB. 'Berlijn' zou hij al niet meer meemaken, maar door het getreuzel achter de schermen moest hij wel.
Vraag is verder hoe zinvol de opzet van een Stichting Topzwemmen nog is, nu de twee belangrijkste partners, de Philips-profploeg uit Eindhoven en de Stichting Topzwemmen Amsterdam, hebben laten doorschemeren op eigen voet verder te willen gaan uit onvrede over de stroperige besluitvorming op het bondsbureau. Roskam kent die verkapte dreigementen, maar: ,,Ik heb andere signalen ontvangen en daar vertrouw ik op.'' Bovendien: ,,Ook in Eindhoven en Amsterdam kunnen ze nu niet ineens voor hun verantwoordelijkheden weglopen.''
Een van de geldschieters van de Stichting Topzwemmen Zuid-Nederland verviel deze week in bitter cynisme, toen de smalle basis van de Nederlandse ploeg ter sprake kwam. ,,Hebben we straks wel een topsportbad in Eindhoven, maar geen topzwemmers.'' Het dilemma van het Nederlandse zwemmen?
Duitsers sluiten verguisd idool weer in de armen
Wie de afgelopen dagen door de catacomben van het Europabad in Berlijn wandelde, waande zich in een vleugel van het Duits historisch zwemmuseum. In de gang tussen perscentrum en het wedstrijdbad had de organisatie vol ijver de krantenknipsels over de Duitse zwemsuccessen aan de muur gehangen. Een vluchtige blik langs de steeds vetter worden koppen gaf een aardig beeld van de wijze waarop de (boulevard)pers in Duitsland een sportster eerst zorgvuldig met de grond gelijk maakt, om haar vervolgens in welgeteld één week tijd op een voetstuk te plaatsen die in het verleden in het voormalige Oost-Berlijn slechts was voorbehouden aan Marx en Lenin.
‘Franzi von Speck’, luidde haar bijnaam sinds de Olympische Spelen van Sydney, toen de Duitse letterlijk en figuurlijk aan overgewicht ten onder ging en zelfs een plaats de finale van de 200 vrij niet voor haar weggelegd bleek. Maar ‘Down Under’ nam het leven van Van Almsick tegelijkertijd ook een verrassende wending. In de eetzaal van het olympisch dorp ontmoette ze de Duitse handballer Stefan Kretzschmar, ook al zo’n vermaledijde topsporter die er niet in slaagde aan de hooggespannen verwachtingen te voldoen. In de halve finale van het olympisch toernooi tegen Spanje miste Kretzschmar in de slotfase bij een gelijke stand een uitgelezen mogelijkheid de Duitsers naar de finale te loodsen, waarmee ook hij de hoon van een gehele natie over zich heen kreeg.
Gedeelde smart bleek ook in Australië halve smart. Een hanenkam à la David Beckham, grote ringen in beide oren, piercings in neus en wenkbrauw plus niet minder dan elf tatoeages over het gehele lichaam konden niet verhinderen dat Van Almsicks hart smolt voor de handballer. Deze verklaarde zijn liefde door vrouw en kind in de steek te laten, een portret van Van Almsick, omringd door hartjes, op het al behoorlijk volle lijf bij te laten zetten en de tobbende zwemvedette zo ver te krijgen dat zij de training hervatte bij haar oorspronkelijke trainer Norbert Warnatsch. Al te hooggespannen waren de verwachtingen dan ook niet toen de Duitse in het Europabad aan een serieuze comeback begon. ‘Tussen sport en fitness’, heette het aan het begin van de gang boven een eerste, bescheiden voorbeschouwing op wat gedoemd leek uit te draaien op een mislukte rentree.
Met het stijgen van haar ster, steeg ook de grootte van het lettertype boven de steeds langer wordende verhalen. ‘Liebesdoping!’, heette het na het eerste goud op de 4 x 100 vrij. De 4 x 200 vrij was goed voor een fors ‘Franzi Festival’, gevolgd door ‘Een geil gevoel’ (citaat: Van Almsick) na de 100 vrij en ‘Formel Franzi’ als terugblik haar zege op de 200 vrij.
“Dit gevoel overstijgt dat van geluk”, klonk het gelukzalig uit de mond van de Berlijnse na haar overwinning van zaterdag. “Dit heb ik in mijn tien-jarige loopbaan nog nooit meegemaakt. Bij mijn eerdere successen was ik te jong, maar nu kan ik eindelijk genieten.”
Ook voor haar laatste Europese goud, op de 4 x 100 wissel van gisteren, was voldoende stof voor verafgoding voorradig. Zeker nadat Kretzschmar aankondigde voor iedere medaille een nieuwe ‘tattoo’ aan te laten brengen. ‘Voor Eeuwig’, heet dat een dag later waarschijnlijk in Duitsland.
Nog veel werk voor zwemmers, trainers en bondscoach
Natascha Kayser besluit in het Algemeen Dagblad haar EK-week met een analyse onder de kop `Nog veel werk voor zwemmers, trainers en bondscoach' en schenkt tevens aandacht aan het dringende beroep van Pieter van den Hoogenband aan zijn collega's om hard te werken, zoadat de mannen-estafetteploegen weer op het voorste plan kunnen mee doen.
Het Europese record van Pieter van den Hoogenband op de 200 meter vrije slag, vrijdag, kostte hem gisteren een medaille op de 50 meter.
Hij dacht er genoeg aan te hebben Alexander Popov, de wereldrecordhouder, te verslaan. Dat lukte wonderwel, maar het bracht Van den Hoogenband niet verder dan de vierde plaats (22,34).Natuurlijk had Van den Hoogenband liever met drie medailles de EK zwemmen in Berlijn verlaten, maar de 50 meter vrije slag stond dit seizoen niet hoog op zijn prioriteitenlijst. Hij zwom de afstand maar één keer in wedstrijdverband, op de Swim Cup in Amsterdam. Hij was naar Berlijn gekomen om onder de 48 seconden te duiken op de 100 vrij en onder de 1.45 op de 200. Het waren zware opdrachten aan zichzelf, maar in beide gevallen slaagde hij glansrijk.
Van den Hoogenband vond zichzelf daarom een gelukkig man, die een uitstekend toernooi heeft gedraaid. ,,Geen enkele andere zwemmer komt uit op deze drie nummers, de 50, 100 en 200 vrij. Dan kan het gebeuren dat je eens naast de prijzen grijpt in een loterij als de 50 meter.'' Van den Hoogenband had zich erop voorbereid dat hij na de 50 vrij gisteren nog een keer moest knallen, maar hij kon onverwacht vroeg naar het hotel om een biertje te drinken. De wisselslagestafette slaagde er niet in zich te kwalificeren voor de finale. Debuterend schoolslagzwemmer Thijs van Valkengoed was de enige van het kwartet die naar behoren presteerde. Door het matige werk van Zwering (rug), Keizer (vlinder) en Damen (vrij) kwam het team uiteindelijk meer dan een halve seconde tekort voor de finale.
De vrouwenestafetteploeg (Schreuder, Baans, Groot en Van Rijn) beantwoordde wel aan de verwachtingen. Dankzij de inzet van met name Van Rijn, die zich op 31-jarige leeftijd ontpopt als een slotzwemster van hoge klasse, verbeterde het viertal het Nederlands record dat al 16 jaar stond. ,,De Rover, Van Staveren, Van Bentum en Verstappen: dat is nogal een rijtje namen'', glunderde Van Rijn. ,,Dit is een prachtige afsluiting van de EK.'' Het record was bij lange na niet genoeg voor een medaille (zevende plaats), maar als de progressie van de talenten Schreuder en Groot doorzet, behoort een plak in de toekomst tot de mogelijkheden. De medaille-oogst op de EK viel tegen, gezien de aantallen van de voorgaande grote toernooien. Nederland is tegenwoordig meer gewend dan vier keer goud (Van den Hoogenband op de 100 en 200 meter en Edith van Dijk op 10 en 25 km) en twee keer brons (Chantal Groot op de 50 vlinder en vrouwen 4x100 vrij). Door de afwezigheid van Inge de Bruijn kon er niet meer worden verwacht.
De uitmuntende prestaties van Van den Hoogenband, de niet ingecalculeerde bronzen medailles voor Groot en de vrouwenestafette en zeven Nederlandse records (2x100 school Baans, 50 school Baans, 50 rug Tamminga, 100 vlinder Keizer, de vrouwenwisselslagestafette en uiteraard de 200 vrij van Van den Hoogenband) maakten de EK toch geslaagd. Vooral bij de vrouwen waren aangename verrassingen: de herboren Madelon Baans en Wilma van Rijn, de medaille voor Chantal Groot, een dik persoonlijk record voor Manon van Rooijen. In het zwemmen is het een wet dat aan de estafettes het niveau van een land is af te lezen. In dat geval was dit toernooi bij de mannen een tegenvaller - uitzonderingen als Van den Hoogenband, Van Valkengoed en Keizer daargelaten. Er werd geen enkele medaille en maar één finale bereikt. Op de drie vrouwenestafettes boekte Nederland echter flinke progressie, die voor de komende WK en Olympische Spelen veelbelovend is.
Van den Hoogenband deed een dringend beroep op zijn collega's er de komende twee jaar eens hard aan te trekken. ,,De afgelopen jaren hebben we op alle toernooien medailles gepakt op de estafettes en nu helemaal niets. Op de 4x100 vrij missen we net een plak door een inschattingsfout, maar veel meer nog doordat een paar jongens (Mark Veens en Johan Kenkhuis, red.) niet weten wat ze willen en kunnen. Op de 4x100 wissel missen we de finale door persoonlijk falen, maar op de 4x200, waarop we twee jaar geleden nog Olympisch brons haalden, komen we niet eens aan de limiet. Er is zoveel eer te behalen aan de estafettes. Ik zwem graag de longen uit mijn lijf voor een prijs, maar dat kan alleen als er nog drie andere goede en gemotiveerde zwemmers zijn. Er is een boel werk aan de winkel voor zwemmers, trainers en de aanstaande bondscoach.''
