Thorpe scherpt eigen WR 400 vrij aan
Print
Mail een vriendMANCHESTER (ANP) - Ian Thorpe heeft dinsdag tijdens de Commonwealth Games in Manchester zijn eigen wereldrecord op de 400 meter vrije slag verbeterd. De Australiër tikte aan na 3.40,08. Dat was negenhonderdste sneller dan zijn gouden race vorig jaar tijdens het WK in Japan.
Met 53.02, 56.55, 56.11 en 55.66 als 100 metertijden verbeterde hij zijn persoonlijke toptijd met 9 honderdste. Thorpe was na afloop bij met zijn tijd, hij gaat nu op jacht naar meer gouden medailles, zijn doel is om er op deze Gemenebest Spelen maar liefst zeven te halen.
Brons voor Chantal Groot op 50 vlinder
De tweede finaledag van de EK zwemmen telde een groot aantal Nederlandse starts. Het volgepakte zwemstadion kon genieten van Wereld- en Europese records, goed voor een middagje boordevol entertainment!
Als eerste waren de heren aan de beurt voor de 50 meter vlinderslag. Ewout Holst kon hier de dag van gister goedmaken, dit is toch zíjn afstand. Maar meteen vanaf het begin ging de Fin Jere Hard er vandoor, de rest van het veld kon hem met moeite volgen. Thomas Rupprath kwam op het eind nog dichtbij, maar kon niet verkomen dat Hard in een nieuw Europees record, 23,50, het goud opeiste. De Nederlanders gaven elkaar net als in de halve finale gister, geen centimeter voorsprong. Holst trok aan het kortste eind met 24,10, maar moest genoegen nemen met een vierde plaats, achter Frölander die voor Zweden het brons mee naar huis nam. Joris Keizer volgde Holst op de voet in 24,11, twee honderdste seconde sneller dan gister.
Anna-Karin Kammerling ging vanaf de start aan kop bij de dames, zonder Inge de Bruijn en de andere kanshebbers als Alshammer en Moravcova, ging zij onbedreigd op goud af. En niet alleen dat, zelfs het Wereldrecord van Inge de Bruijn moest eraan geloven! Kammerling zette 25,57 op de klokken, 7 honderdste sneller dan de tijd die De Bruijn op 26 mei in Sheffield neerzette. De rest van het veld lag zeer dicht bij elkaar, een sterk finishende Chantal Groot wist een bronzen medaille te halen door in een nieuw persoonlijk record van 26,91 als derde aan te tikken, vlak achter de Duitse Daniela Samulski (26,86). Daarmee kon ze dik tevreden zijn!
Bij de halve finales van de 100 meter vrije slag bij de dames, startte voor Nederland alleen Wilma van Rijn, Chantal Groot zwom in de series een achtste tijd (55,91), maar liet de afstand verder schieten ten voordele van haar 50 vlinder. De dames gingen erg gelijk op in de halve finales. Wilma van Rijn zwom een goede race, na 26,79 halverwege eindigde ze als vijfde in haar serie met 55,74. Helaas net niet genoeg voor een finaleplaats, een tiende plaats was er nu voor haar weggelegd. Slechts 1 honderdste achter de nummer negen, 2 honderdste achter de nummer acht, en 3 honderdste achter nummer zeven…
Madelon Baans had in de halve finale van de 100 meter schoolslag een goede start, maar moest daarna terrein prijs geven op de naast haar liggende Agnes Kovacs. Sterk finishend kwam ze wederom onder de 1.10 uit, dit maal op 1:09,95, een honderdste sneller dan haar persoonlijk record van vanochtend, maar weer net niet onder dat Nederlandse record. In de andere finale ging Emma Igelström er als een haas vandoor in 31,71, maar moest de tweede 50 meter toch flink inleveren. Met haar kenmerkende grote slagen zwom ze naar een eindtijd van 1:08,14. Met een betere raceverdeling, moet ze morgen toch zeker haar eigen ER aan kunnen vallen. Met een zevende eindtijd in totaal mag ook Baans naar de finale morgen.
Na zijn serietijd van 48,64 werd er vanmiddag in de halve finale van de 100 meter vrije slag, veel verwacht van Pieter van den Hoogenband. Met 23,23 als tussentijd liet hij meteen zien dat het hem ook in deze halve finale serieus was. Stefan Nystrand keerde nog wel als eerste in 23,21, maar deze rassprinter en specialist op de korte baan, was de tweede helft in geen velden of wegen meer te bekennen. Van den Hoogenband zwom wel goed door en wist met een tweede split van 24,71 aan te tikken in 47,97. Wederom onder de 48 seconden, en maar net een dertien honderdste boven zijn eigen WR. Dat belooft nog wat voor morgen!
De 100 meter rugslagfinale bij de heren werd, zonder Nederlandse inbreng, door Stev Theloke gewonnen. Bij het keerpunt merkte het publiek dat hij iets voor lag op de rest van het veld, dat verder dicht bij elkaar lag. Het ging massaal achter hem staan en schreeuwde hem naar een nieuw Europees record van 54,42, één honderdste sneller dan zijn tijd van 4 jaar geleden.
De schoolslagfinale werd gewonnen door Oleg Lisogor, die de wereldkampioen Roman Sloudnov met het zilver naar huis stuurde. De stilist Lisogor kwam tot een eindtijd van 1:00,29. EJK kampioene Stanislava Komarova won ook in Berlijn de 200 meter rugslag bij de vrouwen (2:09,49).
Afsluitend was het de beurt aan de Nederlandse vrouwen om net als gister bij de 4x100 meter estafette, ook op de dubbele afstand voor een stunt te zorgen. Dat zat er helaas niet in, na Marleen Veldhuis (2:04,03), Celina Lemmen (2:04,13) en Manon van Rooijen (2:00,60!) zat er voor Haike van Stralen als slotzwemster (2:02,22) niet meer in dan een vijfde plaats met 8:10,98. De Duitsers waren wederom oppermachtig en wonnen ook deze estafette (7:59,07).
Baans vindt gulden middenweg
Het optreden van Madelon Baans vanmorgen was, samen met de 100 vrij van VDH, het hoogtepunt in de series. Verslaggeefser Priscilla Godschalk van Spits had eerder dit toernooi een gesprek met de veelvoudige schoolslagkampioene.
Zwemster maakt wonderlijke stap op weg naar EK
Baans vindt gulden middenweg
door Priscilla Godschalk (Spits)
BERLIJN - Minder trainen, meer studeren en toch de EK zwemmen halen. Ook voor Madelon Baans zelf blijft het een opmerkelijk verhaal. Vorig jaar stapte ze over van PSV naar de Kempvis in Spijkenisse met de gedachte bij haar oude club rustig af te bouwen. De 24-jarige schoolslagspecialiste bloeide daar echter op en verschijnt vandaag aan de start van de 100 meter school op de EK in Berlijn.
Normaal is het niet, nee, erkent Baans. Meestal gaat het een ten koste van het ander. Zeker in topsport. Daarvoor moeten offers gebracht worden en studeren is vaak één daarvan. ,,Maar ik blijk nu toch een manier te hebben gevonden waarmee ik zwemmen kan combineren met mijn studie Communicatie. Het gaat nú in elk geval goed. Voor hetzelfde geld ben ik volgend jaar op en zegt de buitenwereld: zie je wel. Nou ja, dat kan. Ik zie het zelf wel.''
Baans klinkt nuchter. Een ding is echter duidelijk: haar hbo-studie zal ze niet meer opgeven voor het zwemmen. ,,Over een paar maanden word ik 25. Ik zie het niet zitten om nog later met een studie te beginnen. In andere landen word je bovendien goed betaald als topsporter en is het misschien gemakkelijker kiezen. In Nederland moet je altijd vechten om je A-status te behouden. Bij de laatste zes van Europa en de laatste acht van de wereld eindigen; dat doe ik niet even met twee vingers in de neus. Het geeft extra druk tijdens toernooien. Moet je je eens voorstellen dat je alleen voor het zwemmen naar Eindhoven verhuist. Een auto en een inkomen kun je dan echt niet missen. Gelukkig heb ik het elke keer gehaald, maar vaak was het ook kantje boord. Ik kan me voorstellen dat sommige atleten zich wel drie keer bedenken om een studie en een sociaal leven op te geven. Na je sportcarričre heb je dan weinig tot niets meer.''
Om daar voor te waken én omdat de rek er volgens haar uit was, besloot Baans terug te keren naar plaats van herkomst, Spijkenisse. Bij de Kempvis werd ze herenigd met haar oude coach Dick Bergsma. ,,Bij PSV had ik daarvoor altijd onder Jacco Verhaeren getraind. Na de komst van de commerciële ploeg, viel ik onder Erik Landa. Die had echter een groep met verder heel veel jongeren. Dan merk je ineens het verschil. De beleving was simpelweg anders. Op zich wel positief, maar ik miste toch ook feedback van mensen die al dezelfde ervaringen hadden als ik.''
,,Bij Dick kwam ik in een groep met wat oude bekenden en nieuwelingen. Het was in het begin even de kat uit de boom kijken, maar al snel was het voor mij als vanouds. De sfeer was gezellig en ik begon zwemmen weer leuk te vinden. Daarvoor was ik ervan overtuigd dat ik het wel gezien had met de sport. Trainen, reizen, overal dezelfde koppen. Je leeft echt alleen in dat wereldje. Voor andere dingen die meiden van mijn leeftijd doen, had ik geen tijd. Ging ik op trainingskamp, riep iemand heel bijdehand: leuk zeg, ga je weer op vakantie! Nou, dan weet je dus niet hoe het werkt. Naast al de trainingsuren heb je geen tijd en geen puf om eens even lekker de stad te verkennen of zo. Net als nu. Ik ben voor het eerst in Berlijn, maar ik weet nu al dat ik in de twee weken dat ik hier zit, niets anders zal zien dan het zwembad en het hotel.''
Vrouwenestafette zorgt voor eerste EK-plak
Onder de kop "Medaille zonder Inge de Bruijn" gaat Natascha Kayser in het Algemeen Dagblad in op de medaille van de vrouwenploeg op de vier keer 100 meter vrije slag estafette.
Zonder Inge de Bruijn in de gelederen heeft de vrouwenestafette toch een medaille weten te pakken op de EK zwemmen in Berlijn. Manon van Rooijen, Marleen Veldhuis, Chantal Groot en Wilma van Rijn werden knap derde, achter Duitsland dat met de herboren Sandra Völker en Franziska van Almsick een wereldrecord (3.36,00) zwom, en Zweden. De mannenestafette greep ondanks een inhaalrace van Pieter van den Hoogenband net naast eremetaal.
De Nederlandse vrouwenploeg heeft maandag op het EK zwemmen in Berlijn op de 4x100 meter een bronzen medaille gewonnen. V.l.n.r. Marleen Veldhuis, Manon van Rooijen, Chantal Groot en Wilma van Rijn-Van Hofwegen. ANP FOTO ROBERT VOS
Vooraf werden de kansen van de estafetteploegen 4x100 meter vrije slag juist andersom ingeschat. Rusland - de grote favoriet - had zich bij de mannen teruggetrokken en daarom werd Nederland, als Europees recordhouder, toch minimaal op zilver ingeschat. Bij de vrouwen werd, door de afwezigheid van Inge de Bruijn, niet op een medaille gerekend.
Wilma van Rijn overtrof zichzelf als slotzwemster. Na de Olympische Spelen in Sydney had zij zich er mateloos aan gestoord dat De Bruijn de zilveren medaille op de estafette voor zichzelf opeiste. ,,Zonder ons had zij niet eens een medaille gehad'', vond Van Rijn. ,,Dan moet ze ook niet doen alsof wij die medaille volledig aan haar te danken hebben.''
De bronzen EK-plak was voor Van Rijn daarom veel waard. ,,We hebben bewezen dat we ook zonder Inge de Bruijn een goede estafette kunnen zwemmen. Mét haar waren we misschien tweede geworden, maar tegen dit Duitsland had ook Inge niets kunnen beginnen. Dan is brons op eigen kracht heel erg mooi én verdiend. We hebben dit echt met z'n viertjes gedaan'', aldus Van Rijn, die vorig jaar op de WK in Japan nog buiten de finaleploeg werd gehouden. Ze overwoog toen te stoppen met zwemmen, omdat ze graag een kind wilde. Toen dat niet meteen lukte en ze haar frustraties van zich af sportte, bleek dat ze nog best tot wat in staat was. Daarop besloot ze het gezinnetje nog maar even uit te stellen en te blijven zwemmen, maar wel op haar voorwaarden. Zo koos ze ervoor in Spijkenisse te blijven trainen terwijl de rest van de Nederlandse ploeg zich in Wuppertal voorbereidde op de EK. De 31-jarige Vlaardingse nam gisteren sportieve wraak op zichzelf. ,,De toekomst ziet er door deze medaille ineens veel rooskleuriger uit'', vertelde ze. ,,Dit geeft voor mij de doorslag om door te gaan voor de Olympische Spelen in Athene.''
Van Rijn was niet de enige die zichzelf overtrof. Manon van Rooijen opende met een persoonlijk record (55,83) op de vierde plaats. Debutante Marleen Veldhuis, die nog nooit aan een internationaal toernooi meedeed en bij toeval in de estafette terechtkwam, bracht Nederland naar de tweede positie (55,21). Chantal Groot had een kwartier eerder de halve finale van de 50 meter vlinderslag gezwommen en zette ondanks dat het al de vierde wedstrijd was voor haar toch nog 55,90 neer. Van Rijn (55,04) verdedigde de derde plaats waarop Groot was uitgekomen met verve door Rusland voor te blijven.
Bij de mannen ging het helemaal mis. Net als Chantal Groot had Ewout Holst kort voor de estafettefinale nog een 50 vlinder gezwommen. Hij haalde evenals Joris Keizer de finale daarvan, maar stond vervolgens met verzuurde benen op het startblok. Al na 25 meter was het gedaan voor Holst. De onervaren Gijs Damen en rugslagzwemmer Klaas Erik Zwering zwommen voor wat ze waard waren, maar konden het gat niet voldoende dichten.
Wereldrecordhouder Pieter van den Hoogenband maakte als slotzwemmer bijna drie seconden goed op zijn 100 meter en perste er de tweede estafettetijd ooit (47,12) uit. Maar dat was net niet genoeg voor brons: 3.18,34. Italië pakte met 3.18,20 brons, achter Duitsland en Zweden.
Van den Hoogenband was na afloop flink pissig. ,,Het was een zekere medaille geweest als Ewout niet de 50 vlinder had gezwommen. We hadden goud kunnen hebben en nu hebben we niks. Ik maak ook keuzes. Ik had ook de 400 meter vrije slag kunnen zwemmen, of de 50 meter vlinderslag. Graag zelfs; ik had nog kunnen winnen ook. Maar ik doe het niet, omdat ik weet dat we op de estafette in staat moeten kunnen zijn goud te pakken. Wat Holst op de estafette liet zien, was van het niveau van een kringkampioenschap.''
Toch kon Van den Hoogenband het zijn teamgenoot niet helemaal kwalijk nemen. Holst moest wel aan de estafette meedoen omdat de 100 vrij-specialisten Mark Veens en Johan Kenkhuis door mentale problemen niet in Berlijn meedoen. Met die twee erbij is Nederland in staat tot een wereldrecord. ,,Die jongens moeten eens goed nadenken over wat ze met hun sport willen. Ik neem het de bond kwalijk dat die er niet meer aan doet. Eigenlijk zouden Veens en Kenkhuis een schop onder hun kont moeten hebben. Kappen met zeuren en gewoon eens vol gaan. Wat zouden we dan kunnen bereiken zeg.''
VDH in vorm, Baans door barriere
Pieter van den Hoogenband is in grootse vorm. Dat bewees hij als slotzwemmer in de estafette, maar vooral vanmorgen na de 100 meter vrije slag. Hij zwom met afstand en overmacht de beste tijd in de series. De wereldrecordhouder (47,84) bleef als enige onder de 49 seconden: 48,64. Het verschil met zijn naaste belagers, de Fransman Romain Barnier en de Russische veteraan Aleksander Popov, was meer dan een seconde. Ewout Holst slaagde er niet in door te dringen tot de halve finales. Hij werd met 50,72 achttiende en kan zich helemaal gaan richten op de finale van de 50 vlinder later op de dag.
Madelon Baans passeerde eindelijk de grens van 1 minuut en 10 seconden op de 100 meter schoolslag. De zwemster van De Kempvis uit Spijkenisse, die in het verleden bij PSV de stap naar de top niet kon maken en een jaar geleden terugkeerde naar trainer Dick Bergsma, tikte aan na 1.09,96. Een langverwachte wens ging daarbij in vervulling. Nu is het wachten op de verbetering van het Nederlands record dat inmiddels achttien jaar met 1.09.88 op naam staat van Petera van Staveren. Achter de Emma Igelstrom (1.09.33), Agnes Kovacs 1.09.63 en Elena Bogomazova. (1.09.65) beeindigde Baans de series als vierde.
Chantal Groot en Wilma van Rijn-Van Hofwegen kwalificeerden zich voor de halve finales 100 meter vrije slag. Groot zwom in de series met 55,91 de achtste tijd. Het was een verbetering van haar persoonlijk record met bijna tweetiende seconde. Van Rijn tikte aan na 56,51 en werd daarmee dertiende. Het snelst was de Slowaakse Moravcova met 55.48.
Oranje wint en verliest
Gemengde gevoelens na afloop van de eerste EK-finales. Dat blijkt uit de stukken de Nederlandse kranten. Vreugde om de medaille bij de vrouwen, verwijten bij het missen van goud bij de mannen. De zwembond wordt daarbij als zondebok gezien, getuige het verhaal van Luuk Blijboom in De Telegraaf.
Maandenlang had hij, zoals hij het uitdrukte, op het bondsbureau in Nieuwegein aan een dood paard getrokken. Cees-Rein van den Hoogenband, beoogd voorzitter van de Stichting Topzwemmen Nederland, de topsportsectie-in-oprichting van de KNZB, gooide enkele weken geleden echter de handdoek in de ring, omdat hij naar eigen zeggen te maken had met een gesprekspartner die uitsluitend de hakken in het zand zette. Tot zijn grote woede zag hij tijdens de openingsdag van de Europese kampioenschappen zwemmen in Berlijn het gelijk van die beslissing bevestigd. Het brons van de Nederlandse vrouwen op de 4 x 100 meter vrije slag was volkomen verdiend, maar het missen van een 'zekere' medaille op hetzelfde onderdeel bij de mannen viel volgens Van den Hoogenband senior voor een niet onaanzienlijk deel op het conto van de stuurloze KNZB toe te schrijven. "Dat we hier een zekere gouden plak verliezen is symptomatisch voor het beleid van de zwembond."
Het leven bestaat uit het maken van keuzes, zoveel werd gisteren in de Duitse hoofdstad eens te meer duidelijk. Wilma van Rijn, die heeft leren leven met een plek in de schaduw van Inge de Bruijn, maakte in de aanloop (achteraf gezien) de juiste keuze door zich terug te trekken uit de voorbereidende trainingskampen in Canet en Wuppertal omdat zij zich niet op haar gemak voelde. De 31-jarige zwemster, moe van het vele reizen, gaf de voorkeur aan de huiselijke omgeving in Heemskerk en bloeide daar na een teleurstellend jaar wonderbaarlijk op, getuige haar afsluitende splittijd van 55,04, zevenhonderdste seconde sneller dan ze ooit zwom met vliegende start. Dat zij samen met startzwemster Manon van Rooijen (die haar persoonlijk record met 0,33 seconden terug bracht tot 55,83), de verrassend sterk acterende debutante Marleen Veldhuis (55,21) en Chantal Groot het tot een tijd van 3.41,98 en daarmee het brons schopte achter Duitsland (in een nieuw wereldrecord van 3.36,00) en Zweden (3.40,66), zorgde naast blijdschap vooral tot opluchting.
Groen en geel had Van Rijn zich twee jaar geleden na het olympisch zilver in Sydney op hetzelfde onderdeel geërgerd aan de opmerking van Inge de Bruijn dat die medaille vooral aan haar te danken was. Die opmerking is inmiddels vergeten en vergeten, zo benadrukte ze. Maar een goed verstaander had minder dan een half woord nodig om te constateren dat het oud zeer nog altijd niet verdwenen is. "Natuurlijk zet je een nóg betere tijd neer als Inge meedoet, daar is geen twijfel over mogelijk. Maar het stoort me mateloos dat iedereen die geen De Bruijn of Van den Hoogenband van zijn achternaam heet wordt gezien als 'de rest'. Wat wij hier hebben laten zien is echt waanzinnig goed. Zeker met het oog op de Spelen van Athene belooft dit heel veel goeds. Met of zonder Inge de Bruijn."
Ook Ewout Holst maakte in de aanloop naar de Europese titelstrijd een keuze. Hij koos voor zowel de 50 vlinder als de 4 x 100 vrij, hoewel die combinatie met vier starts op de openingsdag allesbehalve gelukkig genoemd kon worden. Holst hield voet bij stuk - mede omdat er door de (omstreden) afzeggingen van Mark Veens en Johan Kenkhuis geen alternatieven voor de estafette achter de hand waren - en kreeg daarvoor al vóór de finale van de estafette de rekening gepresenteerd. Een stief kwartiertje na zijn zevende plaats in de halve finale van het individuele nummer meldde hij zich op het blok, maar eenmaal in de starthouding verzuurden zijn benen al en wist hij dat het Nederlandse kwartet bij voorbaat kansloos was. Holst zwom langzamer dan in de series (50,67 om 51,59), hetgeen overigens ook gold voor Gijs Damen (49,86 om 49,93) en Klaas-Erik Zwering (49,44 om 49,70). Zelfs de fabuleuze eindsprint van Pieter van den Hoogenband, die met 49,12 de op één na snelste splittijd ooit zwom (tijdens de WK van vorig jaar was 'VdH' op hetzelfde nummer één-tiende sneller), bracht geen soelaas: 3.18,34, slechts 0,68 seconden achter winnaar Duitsland en slechts goed voor de vierde plaats.
"Sport bestaat uit winnen en verliezen, maar met zo'n minimaal verschil verliezen doet wel pijn", oordeelde Van den Hoogenband. "Maar ik neem deze jongens niets kwalijk. Er zijn immers ook andere zwemmers die halverwege het seizoen keuzes maken waar wij hier de wrange vruchten van plukken."
Vader Cees-Rein grijpt de nederlaag van het viertal vandaag aan om in een gesprek met Melanie Schultz van Haegen, de nieuwe staatssecretaris van VWS, het belang van de bouw van een modern wedstrijdzwembad in Eindhoven te benadrukken. De zojuist benoemde bewindsvrouwe komt in de Duitse hoofdstad haar blikveld verruimen en die gelegenheid laat Van den Hoogenband zich, op eigen initiatief, niet ontgaan. "De KNZB laat het allemaal maar sloffen, waardoor het ook voor de zwemmers steeds moeilijker wordt zich te motiveren. Topsport heeft geen enkele prioriteit, er zit daar een directeur (Jos Kusters, red.) die niet vooruit is te branden en werkelijk álles tegenwerkt. Daarom heb ik samen met Cees Vervoorn van Top Zwemmen Amsterdam sinds kort een kongsie gevormd in een poging het Nederlandse zwemmen te redden. Als er niets gebeurt en er komt geen nieuw bad, kunnen we straks terugblikken op de successen van Sydney, in Athene nog één keer genieten en vervolgens met z'n allen de tent sluiten."
Brons voor Nederlandse vrouwenestafette
In een afgeladen EuropaSportPark begonnen vanmiddag de eerste finales. De stemming in het zwembad was erg goed, mede door de grote groep jeugdige zwemliefhebbers van het Internationale zwemkamp dat speciaal tijdens deze EK in Berlijn gehouden werd. Het gehalte aan misthoorns was hoog, oorverdovende aanmoedigingen waren het gevolg. Met alles wat lawaai maakt was het publiek aanwezig.
Meteen de eerste finale, de 400 meter vrije slag, was het raak. Het was de Italiaan Emiliano Brembilla die het stadion op zijn kop zette toen hij met een neuslengte voorsprong het goud opeiste in een tijd van 3:46,60. Hij ging helemaal uit zijn dak, en vierde zijn feestje boven op het startblok, iets wat het publiek zeer kon waarderen.
Nederlandse inbreng was er op de korte vlinderslagnummers en de vrije slag estafettes. Als eerste verscheen Chantal Groot aan de start van haar 50 meter vlinderslag. De eerste halve finale werd gewonnen door de Duitse Daniela Samulski in 26.88. In de andere lag Groot na de start iets achter op de koploopsters. De tweede 25 meter kwam ze goed opzetten, al liep haar finish weer niet helemaal lekker. Haar eindtijd van 27.31 bezorgde haar een prima derde plaats in de serie, en met een zesde tijd in totaal mag ze morgen naar de finale. Belgisch’ hoop in bange dagen, Fabienne Dufour, viel met een tiende tijd (27,45) daar helaas net buiten.
Ook de Nederlandse heren Joris Keizer en Ewout Holst wisten zich voor de finale morgen van de 50 vlinder te plaatsen. Keizer zette in de eerste halve finale een prima tijd neer van 24.13. Zonder adem te halen zwom hij in een stuk door; op de laatste meters ging zijn tempo iets omlaag, maar met een derde serietijd en een zesde plaats in totaal kon hij tevreden zijn. Holst ging ook goed mee met de rest van zijn serie, met 24.16 gaat hij als zevende de finale in. Zijn finish was niet helemaal 100%, morgen zal hij wellicht onder de 24 seconden gaan duiken.
Tussendoor vonden nog een aantal halve finales plaats, waaronder de 100 meter schoolslag waarin de 34 jaar oude Karoly Güttler met 1:01,39 als vijfde tot de finale door wist te dringen. De rentree van Ron Dekker zou zeker internationaal dus niet eens opvallen. Yana Klochkova won als verwacht het goud op de 400 meter wisselslag in een tijd van 4:35,10.
De afsluitende estafettes begonnen erg goed voor Nederland. Manon van Rooijen startte goed voor de Nederlands ploeg, die geen wijzigingen t.o.v. de series telde. Als startzwemster zwom Van Rooijen een mooi pr van 55,83. Marleen Veldhuis, dé openbaring van dit seizoen, zwom Nederland met een split van 55,21 zelfs even naar een tweede plaats. Chantal Groot moest echter toegeven op de kanonnen van Zweden. Haar 55,90 was iets langzamer dan vanochtend, maar zette Nederland wel stevig in het zadel voor de derde plaats. Slotzwemster Wilma van Hofwegen maakte het voor Nederland af een prima 55,04, nog net voor de Wit-Russische Alena Popchanka die met 53,63 nog zeer dicht in de buurt kwam. De eindtijd van 3:41,98 leverde Nederland de eerste medaille van het zwemmen op, een keurige bronzen plaats. Het zwembad ging uit zijn dak, maar dat was meer omdat de Duitse vrouwen ondertussen een Wereldrecord gezwommen hadden. Kathrin Meisner (54,82), Petra Dallmann (53,95), Sandra Völker (53,59) en Fransisca van Almsick (53,64) brachten een eindtijd van 3:36,00 op de klokken, ruim een halve seconde sneller dan het vorige WR van de Amerikaanse vrouwen.
10 minuten nadat Ewout Holst de 50 vlinder had gezwommen, kwam hij alweer aan de start van de 4 maal 100 meter vrije slag estafette. Dit leverde een voor hem teleurstellende 51,59 op, ruim langzamer dan in de serie. De rest van het Nederlandse team stond nu voor de zware taak om de achterstand op de concurrentie in te halen. Gijs Damen ging er vol voor (49,93). Na deze twee kaalhoofdigen, was het beurt aan het tweetal, in Philipsbadmuts gestoken, Zwering en VDH. Klaas Erik Zwering kon de schade met 49,70 enigszins beperkt houden. Toen rustte alle last op de schouders van Pieter van den Hoogenband. Hij kan veel, maar deze opdracht was iets te veel van hem gevraagd. Het veld sloot in de laatste baan nog wel ineen, maar Nederland trok met een vierde plaats, aan het langste eind (3:18,34). Een schrale troost voor Van den Hoogenband was dat zijn 47,12 met een straatlengte voorsprong, de snelste split van het veld was. Winnaars werden de Duitsers met 3:17,67, voor Zweden (3:17,75) en Italië (3:18,20).
Schoonspringduo Van Os en Van Gennip zevende
BERLIJN - Bianca van Os en Amanda van Gennip zijn zondag bij het EK synchroonspringen op de 3-meterplank als zevende en laatste gëeindigd. Het Nederlandse duo kwam uit op een puntentotaal van 223,56.
Duitsland won het goud. Ditte Kotzian en Conny Schmalfuss kregen van de jury voor hun vijf sprongen, twee met een beperkte moeilijkheidsgraad en drie vrije, 312,00 punten. Ze bleven de ervaren Russinnen Vera Iljina en Joelia Pachalina (308,76) iets voor. Het brons was voor de Italiaansen Tania Cagnotto en Maria Marconi met 268,98.
Goed EK-begin van Nederlanders
Op de eerste zwembaddag van de EK in Berlijn hebben de Nederlandse deelnemers een goede indruk achtergelaten. Alle starts waren goed voor een plaats in de volgende ronde.
Chantal Groot eindigde in haar serie 50 meter vlinderslag als derde in 0.27.28 en dat was in totaal een vijfde plaats waard. De Amsterdamse maakte een goede indruk, maar tegen Moravcova (0.26.60)en Alshammar (27.18) was zij niet opgewassen. Kammerling (26.85) en Samulski (0.27.00) waren ook nog sneller dan de TZA-zwemster.
Bij de mannen zegevierde Ewout Holst in de derde van de vijf series 50 meter vlinderslag in 0.24.12. Uiteindelijk was dat goed voor de derde kwalificatieplaats. Thomas Rupprath (0.24.12) en Lars Frolander (24.07) waren iets sneller, terwijl titelverdediger Jere Hard uit Finland 0,01 seconde op de Nederlandse kampioen moest toegeven. Joris Keizer haalde met 0.24.27 eveneens de laatste zestien (zesde).
De Nederlandse estafetteploegen gaan vanmiddag in de slag voor de medailles,
Bij de mannen was het geen probleem de finale te bereiken, omdat er maar tien landen aan de start kwamen. Estland en Ierland waren de afvallers.
Oranje plaatste zich als vierde in de bezetting Ewout Holst (0.50.67), Klaas Erik Zwering (0.49.47), Patrick Martens (0.51.70) en Gijs Damen (0.49.86) met een totaaltijd van 3.21.70 als vierde. De snelste ploegen waren Duitsland (3.18.35), Italië (3.21.15) en Zweden (3.21.27). De strijd om het goud gaat tussen Duitsland, Zweden (vanmiddag met Frolander en Nystrand) en Nederland. Pieter van den Hoogenband neemt de plaats van Patrick Martens over.
Bij de vrouwen is Nederland kansloos als het om goud of zilver gaat, nu Inge de Bruijn ontbreekt. Brons behoort tot de mogelijkheden, maar dan zullen Chantal Groot (0.56.64), Manon van Rooijen (0.55.53), Marleen Veldhuis (0.55.65) en Wilma van Rijn (0.55.55) in de finale beduidend sneller moeten zijn dan de 3.43.37. Wit-Rusland (3.45.29) is een niet te onderschatten tegenstander.
De volgorde in de finale is vermoedelijk dezelfde. Suze Valen kwam in een time-trial tot 0.56.89 en was geen bedreiging voor de andere vier.
Nederland eindigde in totaal als tweede van de slechts tien ingeschreven landen. Om de finale te breiken was 3.48.10 nodig.
Van Dijk knokt zich naar tweede titel
In Telesport gaat Luuk Blijboom uitgebreid in op de prestaties van Edith van Dijk in de Templiner See bij Potsdam
29 Jaar is ze inmiddels, alle denkbare titels staan na de openingsnummers van de Europese kampioenschappen zwemmen in Berlijn achter haar naam, maar aan nieuwe uitdagingen nog altijd geen gebrek. Dezelfde grenzeloze ambities die na twaalf jaren noeste arbeid van Edith van Dijk een van ’s werelds meest succesvolle lange-afstandszwemsters maakten, staken gistermiddag na het behalen van haar tweede Europese titel, op de tien kilometer ditmaal, al snel de kop op. Nauwelijks nog had de Wognumse econome haar voornemen uitgesproken over twee jaar op de Olympische Spelen van Athene aan de start te verschijnen op de 800 meter vrije slag, of ze dook alweer het onwelriekende, door algen bedekte water van de Templiner See in Potsdam in voor een hersteltraining.
Het tekende de passie, de toewijding en het onmetelijke doorzettingsvermogen - de pijlers onder Van Dijks successen. Toen ze zich als meisje van zes jaar oud aanmeldde voor haar eerste zwemles, droomde ze er al hardop van ooit de beste zwemster van Nederland te worden. Als tiener bleek ze in chloorwater echter geen begenadigd talent, waardoor de overstap naar het open water een logische werd. Daar leek ditmaal niet gebrek aan aanleg, maar zeeziekte een belemmerende factor te vormen. Maar Van Dijk liet zich niet weerhouden, trainde gestaag door en groeide donderdag na haar zege op de 25 kilometer uit tot de eerste lange-afstandzwemster die het ooit tot Europees čn wereldkampioene schopte.
Het scheelde overigens maar weinig of Van Dijk, zaterdag als gevolg van oververmoeidheid slechts vijfde op de vijf kilometer, was vanuit Potsdam huiswaarts gekeerd met ‘slechts’ één gouden medaille. Een met algen beslagen zwembril, (te) kleine boeien en vermoeidheid als gevolg van veertig wedstrijdkilometers in een tijdsbestek van vier dagen waren er debet aan dat de Noord-Hollandse de laatste 50 voor de aantikplaat de corridor aan de verkeerde kant passeerde. Terwijl de Duitse speaker zijn landgenoten Angela Maurer en Britta Kamrau al naar het goud op de tien kilometer schreeuwde, zag Van Dijk haar fout in, keerde terug en hield uiteindelijk twee lengten voorsprong op het Duitse duo en de verrassende Etta van der Weijden, die in de eindsprint als vijfde eindigde.
De tweede Europese titel vervulde haar met trots, maar bleek geenszins grond voor welke vorm van verzadiging dan ook. Verlekkerd keek ze alvast uit naar de wereldkampioenschappen die over twee maanden in het Egyptische Sharm el Sheik plaats vinden, het (met de langebaan gecombineerde) WK van volgend jaar in Barcelona en de daaropvolgende oversteek van Het Kanaal, een helletocht waarbij ze het record van trainer en aanstaande echtgenoot Hans van Goor (8.02 uur) wil verbeteren.
Tussen alle bedrijvigheden door vindt Van Dijk ook nog tijd voor de verwezenlijking van haar olympische droom. Aan het einde van het jaar stapt ze van het ene uiterste over op het andere en verschijnt ze aan de start op enkele internationale wedstrijden in 25-meterbaden, zodat haar tekortkomingen als langebaanzwemster nogmaals duidelijk aan de oppervlakte komen. De beenslag, in insteek van de armen en (vooral) de keerpunten zijn voor behoorlijke verbetering vatbaar. Daartoe wil Van Dijk de hulp inroepen van mensen als Philips-trainer Jacco Verhaeren en stromingsdeskundige Wieger Medsonides, die ook Pieter van den Hoogenband van advies voorziet. “Alleen al bij het aantikken en draaien loop ik één tot anderhalve meter achterstand op ten opzichte van mijn tegenstanders”, berekende Van Dijk. “Reken maar uit hoeveel dat scheelt wanneer je op de 800 meter veertien keerpunten moet maken.”
Eerste ijkpunt moet de WK van volgend jaar worden, waar ze na haar wedstrijden in het open water op de 1500 meter wil starten. Om daarvoor in aanmerking te komen zal ze echter eerst het bejaarde Nederlands record van Annelies Maas (16.47,11, daterend van 10 juli 1977) met meer dan vijftien seconden moeten verbeteren om aan de WK-limiet te voldoen. Bovendien moet de progressie op de 800 meter het nodige olympische perspectief bieden, anders acht Van Dijk haar pogingen inloos. Haar persoonlijk record van 8.57,82 moet tegen die tijd zijn teruggebracht tot een tijd van rond de 8.42, waarna 8.36 het olympische uitgangspunt moet worden. “Ik heb niet de illusie binnen twee jaar tijd even 8.20 te kunnen zwemmen en een medaille op te halen. Normaal gesproken wil ik altijd winnen, maar de finale halen van de Olympische Spelen is bij hoge uitzondering al mooi genoeg.”
