Specials:
NJK kb Amsterdam
WK kb Istanboel
EK kb Chartres

WK Montreal 2005


Uithuilen en opnieuw beginnen voor Marleen Veldhuis

door Jos van Kuijeren - 31/07/2005, 18:38 - Bron: Telesport Print Mail een vriend

Het tijdverschil werkt erg in het nadeel van de Nederlandse ochtendkranten, zeker in een weekend. De Telegraaf verschijnt met een zondagseditie en daarin beschreef Luuk Blijboom het treurspel met in de hoofdrol Marleen Veldhuis en Fedor Hes na de dramatisch verlopen race op de 100 meter vrije slag.

De Mounties (Mountain Rangers in Canada en de naam van een voormalig komisch tv-duo, JVK) verschenen vrijdagavond ten tonele, maar gelachen werd er in het Nederlandse kamp allerminst. Terwijl enkele leden van de Canadese politie, gekleed in karakteristieke rode tuniek, de ceremonie protocollaire van de 100 meter vrije slag cachet gaven, huilde Marleen Veldhuis in de catacomben van het stadion in Montreal warme tranen. Het besef dat ze zojuist een ‘zekere’ WK-medaille op het koninginnennummer had weggegeven, maakte haar woedend. De doorgaans zo rustige zwemster kon zich na het behalen van slechts de vijfde plaats naar eigen zeggen wel voor haar kop slaan. “Het is zó gigantisch stom dat ik dit weggeef. Ik ben toch geen Sinterklaas?”

Zondag, tijdens de ouverture van de mondiale titelstrijd, had ze tijdens de finale van de 4 x 100 vrij de op één na snelste splittijd ooit (53,34, met vliegende start) laten klokken. In de series van de 100 vrij tikte ze aan in 54,82, in de halve eindstrijd was ze goed voor 54,54. Wie of wat kon haar op de 100 vrij nog van een medaille afhouden? Alleen over de kleur van het eremetaal kon nog worden gediscussieerd.
Veldhuis wéét wat het is te winnen op een mondiaal toernooi, sinds ze vorig jaar tijdens de WK kortebaan in Indianapolis goud won op de 50 vrij. Maar die ervaring bleek vrijdag geenszins een garantie voor succes. Op het ‘moment suprème’ verviel ze in dezelfde fout die Inge Dekker eerder een podiumplaats op de 100 vlinder de kop kostte: in de halve finale een tijd neerzetten die in de eindstrijd goed zou zijn geweest voor een medaille, maar daar in de finale niet eens bij in de buurt komen. Waar de Friezin ten onder ging aan gebrek aan spanning, werd Veldhuis het slachtoffer van ongecontroleerd enthousiasme.

De laatbloeier, die op 26-jarige finale pas haar derde individuele WK-finale in een 50-meterbad zwom, had zich na de halve eindstrijd voorgenomen af te zien van haar zelfmoordtactiek en zich het eerste deel van de race te sparen. Maar eenmaal in het water leek de Twentse alle goede voornemens vergeten. Ze keerde als eerste in 25,81, liefst 0,43 seconden onder het wereldrecord van de Australische Jodie Henry. Tot halverwege de tweede baan leek de tactiek die de Zuid-Afrikaan Roland Schoeman op hetzelfde nummer in één jaar tijd zowel het olympische als het mondiale goud kostte, Veldhuis wèl te lonen. Wat haar vervolgens de laatste vijfentwintig meter gebeurde, zal voor altijd een raadsel blijven. Ze verzuurde dusdanig, dat ze de controle over haar slag verloor en door haar baan zwalkte. “Ik weet gewoon niets meer van die laatste meters. Alleen dat ik het ineens heel erg moeilijk kreeg.” De 54,90 kwam aan als een rechtse directe, getuige de wijze waarop Veldhuis na haar race als een aangeslagen bokser over de belijning hing.

Henry (54,18), Natalie Coughlin en Malia Metella (beiden 54,74) profiteerden dankbaar van Veldhuis’ inzinking. Terwijl de winnares naar het ‘Advance Australia fair’ luisterde dat voor de zoveelste keer door het Parc Jean Drapeau schalde en de gedeelde nummers in hun vuistje lachten, zocht Veldhuis – vergeefs – naar een verklaring voor haar opzichtige falen. Wat naast een gigantische kater restte, was een waslijst aan vragen.
1) Was ze niet veel te snel van start gegaan? “Je móet wel hard af gaan als je iets wilt winnen. Snelheid is mijn sterkste punt.”
2) Lag de vormpiek wellicht achter haar? “Ik voel me super, maar heb gewoon niet gedaan wat ik kan.”
3) Hoe zou ze zwemmen als ze haar race over mocht doen? “Ik kan geen andere tactiek bedenken.”
4) Kwam ze misschien inhoud tekort, gezien het feit dat ze halverwege de tweede baan instortte? “Fysiek ben ik in orde, daar lag het niet aan. Maar op het moment dat ik het moet doen, doe ik het niet.”
5) Was het gebrek aan ervaring? “Je zou eerder zeggen dat ik een ervaring rijker ben.”
6) Had ze, tenslotte, haar race tactisch dan verkeerd ingedeeld? “Ik heb niet als een kip zonder kop gezwommen. Al zou je zeggen van wel.”
Veldhuis’ trainer Fedor Hes was zelfs anderhalf uur naar de race nog dusdanig wanhopig dat hij al evenmin tot een heldere analyse kon komen. “Ik proefde aan alles dat het ging lukken. Je voelt dat ze het kan. Maar ze doet gewoon haar ding niet. Wat dat is? Een medaille winnen.” Een remedie had Hes wel. “Ze moet alle gif in de 50 vrij stoppen en daar een plak pakken. Daarmee kan ze deze WK nog een béétje goed maken. Al krijgt ze daar deze verloren medaille niet mee terug.”





Terug naar het overzicht

All contents copyright
© Zwemkroniek.com
All rights reserved




21 november 1971
Hansje Bunschoten (13 jaar) doorbreekt in Hilversum als eerste Nederlandse zwemster met 59.9 de magische minuutgrens op de 100 meter vrije slag (25 m.baan). Op dezelfde dag evenaart Anke Rijnders (15 jaar) bij wedstrijden in Den Haag dit record.
Hansje Bunschoten (13 jaar) doorbreekt in Hilversum als eerste Nederlandse zwemster met 59.9 de magische minuutgrens op de 100 meter vrije slag (25 m.baan). Op dezelfde dag evenaart Anke Rijnders (15 jaar) bij wedstrijden in Den Haag dit record.



Jostalgie.nl zwembeelden van toen

WK korte baan Hong Kong 1999 4x100 vrij mannen

In de bezetting Mark Veens, Johan Kenkhuis, Marcel Wouda en Pieter van den Hoogenband levert de Nederlandse ploeg in Hong Kong een wereldprestatie met het behalen van de zilveren medaille op de koningsestafette.


Bekijk de video op Jostalgie.nl